จางซิ่วหลานยืนอยู่ที่หัวบันได มองสมุดจดอย่างจริงจังเป็นที่สุด ใครเห็นก็คงคิดว่าจางซิ่วหลานกำลังดูว่าเด็กๆ เลิกเรียนเมื่อไหร่
พอเห็นคุณยายกับผู้หญิงสวยเดินเข้ามาใกล้ จางซิ่วหลานยังยิ้มให้พวกเธอ แล้วขยับหลบทางไปด้านข้างเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้พวกเธอขึ้นไปก่อน
ผู้หญิงสวยกับคุณยายก็ยิ้มตอบจางซิ่วหลานอย่างเป็นมิตร ถึงตรงนี้ทุกอย่างดูปกติมาก แต่พอพวกเธอเข้าใกล้จางซิ่วหลาน สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป
และในตอนที่สีหน้าพวกเธอเปลี่ยนเป็นดุร้ายนั่นเอง จางซิ่วหลานก็ขยับตัว ส่งยานอนหลับที่เธอปรุงเองให้คนละหนึ่งชุด
ยานั้นปรุงจากสมุนไพรที่ปลูกในพื้นที่มิติ ประสิทธิภาพจัดเต็มเลยล่ะ
ทั้งสองคนได้กลิ่นยานอนหลับ ร่างกายก็อ่อนยวบ ตากลอกแล้วสลบไป จางซิ่วหลานรีบดึงคนทั้งสองไปซ่อนที่มุมใต้บันไดอย่างรวดเร็ว
จางซิ่วหลานยังเก็บของที่ติดตัวของผู้หญิงกับคุณยายใส่พื้นที่มิติไปด้วย ไม่กล้าปล่อยไว้กับตัวพวกเธอเด็ดขาด
เผื่อมีคนมือบอนขโมยไปละก็ ปัญหามันจะใหญ่ตามไปด้วย
ระหว่างที่ลงมือ จางซิ่วหลานใช้พลังจิตคอยสังเกตสถานการณ์ภายนอกตลอดเวลา พอเห็นคนอื่นไม่มีท่าทีอะไร เธอจึงรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน
ถ้าจำไม่ผิด ชั้นสองของศูนย์เยาวชน ทางซ้ายมือมีห้องทำงานที่มีโทรศัพท์ จางซิ่วหลานผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน ทำเอาคนในนั้นตกใจสุดขีด
"คุณ!"
เจ้าหน้าที่คนนั้นเพิ่งจะพูดออกมาได้หนึ่งคำ จางซิ่วหลานก็โยนธนบัตรหนึ่งกำมือไปให้สองใบ