จูเฟิ่งซื้อข้าวสารที่จัดสรรทุกเดือนแล้วก็รีบกลับบ้านเกิด แบกข้าวสารของครอบครัวไปกว่าครึ่งให้พ่อแม่
ทุกเดือนครอบครัวสี่คนของจูเฟิ่งอยู่อย่างขัดสน ต้องประทังชีวิตด้วยโจ๊กจืดจาง จะว่ายังไงดี ผู้ชายของจูเฟิ่งตั้งแต่แต่งงานเข้ามา ก็ไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อ
ถึงอย่างงั้น จูเฟิ่งก็ยังคิดว่าผัวตัวเองไม่มีประโยชน์ หาเงินเลี้ยงเมียเลี้ยงลูกไม่ได้ ทำให้ผัวของเธอโกรธจนแทบหอบ
ผัวของจูเฟิ่งคิดว่าจะทนเพื่อลูกสองคน แต่ไม่กี่วันก่อน ลูกคนหนึ่งหิวจนเป็นลม
พอส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่านี่มันขาดสารอาหารขั้นรุนแรง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป เด็กคนนี้จะโตเป็นผู้ใหญ่ได้ไหมก็ยังเป็นปัญหา
ต่อให้โตขึ้นมา ก็มีสิทธิ์แคระแกรน ร่างกายและอายุขัยจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก
พอผัวของจูเฟิ่งรู้ก็เข้าใจว่าเขาทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพื่อลูกทั้งสองคนก็ต้องทนไม่ได้อีกแล้ว
เมียคนนี้เขาเอาไว้ไม่ได้จริง ๆ!
ผัวของจูเฟิ่งเลยขอหย่า จูเฟิ่งไม่อยากหย่า สองคนทะเลาะกันใหญ่โต สุดท้ายผัวของจูเฟิ่งก็ไล่เธอออกจากบ้าน
ไม่เพียงเท่านั้น ผัวของจูเฟิ่งยังไปอาละวาดที่บ้านพ่อตาแม่ยาย ยึดเสื้อผ้า รองเท้า ผ้า และข้าวสารที่เหลือที่จูเฟิ่งแอบเอาไปให้กลับมา
เอาเป็นว่าเรื่องใหญ่โตมาก
จูเฟิ่งกลับบ้านพ่อแม่ก็ไม่ได้เรื่องดี โดนคนในบ้านตีจนหน้าบวมช้ำ แถมจูเฟิ่งยังพูดอีกว่าเป็นความผิดตัวเอง ที่โดนตีก็สมควรแล้ว