ทุกคนมองอาอวี้ด้วยสายตาที่ร้อนแรง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากให้เด็กๆ ได้เรียนรู้วิชาติดตัวไปสองสามท่า
อาอวี้ยืนอยู่ข้างๆ ลูบหนวดเคราดูการต่อสู้ด้วยความพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เด็กสามคนนี้ตอนปกติดูเรียบร้อยน่ารัก แต่พอลงมือจริงกลับคล่องแคล่วว่องไวไม่มีความเยิ่นเย้อ เก่งกว่าผู้ใหญ่หลายๆ คนเสียอีก
ฉินต้าเหม่ยกับสามีมาหาเรื่อง ผลสุดท้ายกลับถูกตีจนหัวบวมทั้งคู่ ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลย สุดท้ายก็ต้องให้สำนักงานเขตชุมชนรีบมาช่วยแยกกัน
พี่หม่ามองฉินต้าเหม่ยกับสามีที่ถูกตีจนแทบจำหน้ามนุษย์ไม่ได้ ไม่รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย คิดว่าสองคนนี้นี่หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ
เรื่องของตระกูลฉินไปเกี่ยวกับแม่ลูกจางซิ่วหลานตรงไหนเล่า? เห็นไหมว่าตอนสำนักงานเขตชุมชนช่วยไกล่เกลี่ยยังไม่แม้แต่จะเรียกจางซิ่วหลานมาเลย!
ฉินต้าเหม่ยเห็นเจ้าหน้าที่สำนักงานเขตชุมชนก็ร้องไห้โฮๆ ร้องไห้เหมือนคนอ้วนสามร้อยจิน อยากจะร้องให้น้ำหมดตัว แล้วใส่ร้ายจางซิ่วหลานว่าฆ่าคน
แต่พี่หม่าไม่ให้โอกาสฉินต้าเหม่ยฟ้องร้อง ชี้นิ้วด่าฉินต้าเหม่ยกับสามีของนางอย่างไม่ไว้หน้า
พี่หม่าชี้แจงชัดเจนว่าเรื่องตระกูลฉินไม่เกี่ยวกับแม่ลูกจางซิ่วหลาน มีเรื่องอะไรพวกเขาตระกูลฉินปิดประตูแก้กันเอง ถ้าแก้ไม่ได้ก็มาที่สำนักงานเขตชุมชน หรือไปที่สำนักงานรักษาความสงบ
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ไม่ควรมาหาจางซิ่วหลาน เพราะเรื่องนี้ตอนแยกบ้านเขียนไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว
แล้วอีกอย่าง ผู้ก่อเหตุคือฉินซานยา ถึงจะหาเรื่องก็ควรไปหาฉินซานยาไม่ใช่เหรอ?