จางซิ่วหลานเตรียมอาหารเช้าเสร็จแต่เช้า กำลังรอเด็กๆ กลับมาจากออกกำลังกายตอนเช้ามาทานข้าว ก็เห็นสวีฉางซุ่นพาลูกชายคนเล็กสวีเสี่ยวหลินถือของขวัญเดินเข้ามา
"สหายสวี นี่พวกคุณ...?" จางซิ่วหลานเอียงคอ "มาหาใครเหรอ?"
"เจ้าหน้าที่จาง เรามาหาคุณ" สวีฉางซุ่นยิ้มประจบ สายตามองไปที่ห้องรับแขก "ขอเข้าไปคุยข้างในได้ไหม?"
จางซิ่วหลานสงสัยในใจว่าสองคนนี้มาหาเธอเรื่องอะไร แต่ปากกลับพูดว่า "ขอโทษนะ มีอะไรก็พูดตรงนี้แหละ ส่วนของขวัญ พวกคุณเอากลับไปเถอะ"
จางซิ่วหลานยื่นมือไปเชิญให้ทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะหน้าประตู "ฉันต้องรักษาภาพพจน์ ขอให้เข้าใจด้วย"
"เอ่อ..." สวีฉางซุ่นมองเด็กๆ ที่กำลังฝึกกันอยู่ไม่ไกล สีหน้าแสดงความลำบากใจ นี่มันคิดไม่รอบคอบจริงๆ
จริงด้วยนะ การถือของขวัญมาหาแต่เช้าแบบนี้ ทำให้คนอื่นนินทาได้ง่าย แต่พวกเขาก็จนปัญญาจริงๆ
ได้ยินว่าจางซิ่วหลานกับรองผู้อำนวยการหลินสนิทกันดี พวกเขาก็เลยอยากให้จางซิ่วหลานเป็นคนกลาง ช่วยต่อสายให้ พวกเขาจะได้หาคนช่วยลดโทษให้สวีเฟย
เมื่อวานสวีเฟยไปต่อยกับอันธพาลที่ลานหน้าโรงหนัง เล่นแรงเกินไปจนถูกพาตัวไปที่สำนักงานรักษาความสงบ
ยังไม่รู้ว่าจะตัดสินลงโทษหรือปรับเงินเลย เอาน่า!
มองสายตาแน่วแน่ของจางซิ่วหลานแล้ว สวีฉางซุ่นก็รู้ดีว่าพวกเขาเข้าไปในห้องรับแขกของจางซิ่วหลานไม่ได้
ทำอะไรไม่ได้ สวีฉางซุ่นได้แต่วางของขวัญไว้ข้างโต๊ะแล้วนั่งลง พูดด้วยสีหน้าอ้อนวอน