ช่างฝีมือผู้เฒ่านามสกุลจู มีฝีมือช่างที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน บรรพบุรุษเคยสร้างสวนหลวงให้ราชสำนัก ฝีมือไม่ต้องพูดถึง
อาจารย์จูเกษียณแล้ว ตามปกติวัยนี้ควรเป็นวัยที่ได้พักผ่อน แต่ท่านอาจารย์จูไม่ได้
ในครอบครัวของอาจารย์จูมีลูกหลายคน ลูกชายสี่ ลูกสาวสาม มีหลานชายหลานสาวเต็มบ้าน หลานๆ บางคนทำงาน บางคนเพิ่งกลับจากชนบท บางคนก็เป็นนักเลงข้างถนน
ปากหลายขนาดนั้นต้องหากิน อาจารย์จูพักผ่อนไม่ได้เลย อายุปูนนี้แล้วยังต้องรับจ้างเล็กๆ น้อยๆ ไปทั่ว หาเงินใช้จ่าย เหนื่อยแทบตาย
พวกป้าข้างตรอกพูดถึงอาจารย์จูด้วยความสงสาร มีลูกเยอะดีอะไรกัน เอาอาจารย์จูไปใช้เหมือนวัวแก่เลย
สู้อยู่เป็นโสดสบายใจกว่า
จางซิ่วหลานตามคำบอกของป้าๆ ไปพบอาจารย์จูที่กำลังช่วยขนของ
ผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แบกของหนักเป็นร้อยจิน เหงื่อท่วมตัว เห็นแล้วน่าสงสาร
พออาจารย์จูหยุดพัก จางซิ่วหลานจึงเข้าไปพูดคุย
“สวัสดีอาจารย์จู ขอเวลาสักครู่ได้ไหมคะ”
จางซิ่วหลานยื่นน้ำอัดลมให้ อาจารย์จูมองหญิงสาวคนนี้อย่างงงๆ พอแน่ใจว่าไม่รู้จัก จึงไม่รับน้ำอัดลม แค่มองจางซิ่วหลานอย่างระวังตัว
จางซิ่วหลานไม่โกรธ พูดต่อว่า “ฉันอยากจะซ่อมแซมซื่อเหอย่วน ได้ยินว่าฝีมืออาจารย์จูดีมาก ไม่ทราบว่าสนใจไหมคะ”