เมื่อได้ยินจางซิ่วหลานถามถึงงานของตัวเอง เฟิ่งลี่จวนรีบตอบว่า "ฉันเหรอ ตอนนี้ก็ออกมาเปิดแผงค้าขาย หาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ พอปากท้อง"
พูดจบเฟิ่งลี่จวนก็ก้มมองปลายเท่าตัวเอง ไม่กล้าสบตากับจางซิ่วหลานต่อ เฟิ่งลี่จวนรู้สึกอยู่เสมอว่าจางซิ่วหลานมองทะลุถึงใจเธอ
"เปิดแผงก็ดีอยู่หรอก หลายคนใช้การเปิดแผงทำเงินก้อนแรก แล้วค่อยเปิดร้าน ขยับธุรกิจให้ใหญ่ขึ้น
ต่อไปถ้าเจอปัญหาอะไร ไปหาฉันที่สำนักงานเขตชุมชนได้ ช่วยได้ตรงไหนฉันจะช่วย"
จางซิ่วหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "อย่าให้พวกคนเลวเปื้อนมือนายสิ"
คำนี้ทำให้หัวเฟิ่งลี่จวนร้อนวูบวาบ จริง ๆ ด้วย จางซิ่วหลานรู้ทุกอย่างจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้แอบนั่งดูละครอยู่ตลอด
โชคดีที่จางซิ่วหลานไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่งั้น! เฟิ่งลี่จวนคิดถึงผลที่ตามมาก็เหงื่อเย็นซึมหลัง
ตอนนี้เฟิ่งลี่จวนขอบใจตัวเองที่ไม่ลงมือเอง แต่แอบก่อเรื่องจากเบื้องหลังมาตลอด ถ้าลงมือเองจริง ๆ เธอคงนั่งกินข้าวคุกอยู่ตอนนี้
กินข้าวคุกไม่กลัวหรอก ที่กลัวคือคนเลวยังอยู่ข้างนอกสุขสบาย นั่นแหละสิ่งที่เฟิ่งลี่จวนไม่อยากเห็น
เพื่อไม่ให้จางซิ่วหลานจับตามองตัวเอง เฟิ่งลี่จวนยิ้มแห้งแล้วพูดว่า "เจ้าหน้าที่จางวางใจได้ ฉันเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย มือฉันสะอาดอยู่แล้ว"
จางซิ่วหลานยิ้ม ไม่ได้บอกว่าเชื่อ ก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ โบกมือลาเฟิ่งลี่จวนแล้วขี่มอเตอร์ไซค์จากไป
เฟิ่งลี่จวนมองตามจนมอเตอร์ไซค์หายไปจากสายตา แล้วคายลมหายใจอึดอัดออกมายาว ดีแล้ว ดีแล้วที่เจอคนดีที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น