บทที่ 16 เมามาย
“อย่ามัวเสียเวลาเลย ตอนนี้เราไปโรงพยาบาลกันเถอะ” เถียนเสี่ยวฟางพูดพลางไขกุญแจเอาเงินออกมา แล้วเดินออกไปบอกชิงอวี้ว่า “อิ๋งอิ๋งหิวแล้ว เธอชงนมผงให้ดื่มนะ พอพี่เซี่ยวเฉิงกลับมาแล้วก็บอกเขาด้วย ให้ไปโรงพยาบาลหรเหรินหมิน”
“ได้ค่ะ งั้นคืนนี้ฉันจะทำกับข้าวเพิ่มหน่อย ให้พี่เซี่ยวเฉิงเอาไปให้พวกพี่นะคะ”
“ได้เลย” เถียนเสี่ยวฟางพูดแล้วก็เข้าไปในบ้าน ประคองแม่ออกมา
ชิงอวี้คิดว่ามีคนป่วย จึงต้มโจ๊กข้าวฟ่างไว้หม้อหนึ่ง ผัดกับข้าวเสร็จแล้วก็รอแล้วรอเล่า แต่กัวเซี่ยวเฉิงก็ยังไม่กลับมา เห็นว่าฟ้าเริ่มมืด ชิงอวี้จึงต้องฝากอิ๋งอิ๋งไว้กับอาหวังบ้านฝั่งตรงข้าม แล้วขี่จักรยานไปส่งข้าวที่โรงพยาบาลหรเหรินหมิน
อาหวังบอกที่ตั้งของโรงพยาบาลให้เธอ ชิงอวี้ปั่นจักรยานไปพลางถามทางไปพลาง ในที่สุดก็หาเจอ เธอถามพยาบาลแล้วเดินวนหาอยู่ในโรงพยาบาลอีกเป็นวงใหญ่ กว่าจะเจอตัวคนที่ต้องการ
“แล้วเขาล่ะ?” เถียนเสี่ยวฟางรับข้าวมาแล้วถามอย่างสงสัย
“ฉันทำกับข้าวเสร็จตั้งนานแล้วค่ะ รอพี่เซี่ยวเฉิงอยู่ที่บ้านแต่ก็ไม่เห็นกลับมา ฉันนึกว่าเขามาที่นี่แล้ว ก็เลยฝากอิ๋งอิ๋งไว้กับอาหวัง แล้วมาที่นี่เองค่ะ”
“เขาไม่ได้มาหรอก ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจเขาแล้ว ชิงอวี้ เธอกลับไปก่อนเถอะ ถ้าเขากลับมาแล้วก็บอกเขาด้วยนะ คืนนี้ฉันคงกลับไม่ได้ แม่ใหญ่ต้องนอนโรงพยาบาล ให้อิ๋งอิ๋งนอนกับเธอแล้วกัน”
“ได้ค่ะ พี่เสี่ยวฟางไม่ต้องห่วงนะคะ”
ชิงอวี้กลับถึงบ้านแล้วอุ้มอิ๋งอิ๋งออกมาให้เล่น ส่วนตัวเองก็ปูฟูกผืนเล็กลงบนเตียงที่เธอนอนอยู่ ที่ทำอย่างนี้ก็เพราะกลัวอิ๋งอิ๋งฉี่รดที่นอนจนฟูกผืนใหญ่เปียก หากมีผืนนี้รองอยู่ด้านบน ต่อให้เปียกฉี่ก็ถอดไปซักได้ง่าย