บทที่ 6 การทดสอบ
เถียนเสี่ยวฟางรีบกล่าวขอบคุณชิงอวี้ เธอไม่คิดว่าคำพูดที่เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ของตัวเอง ชิงอวี้จะจดจำไว้จริง ๆ และยังลงมือรีดเส้นให้เธอด้วย ชิงอวี้รีบดันเธอออกจากครัว “พี่เสี่ยวฟาง ทำงานมาครึ่งวันแล้ว ไปพักจิบน้ำเถอะค่ะ”
เสี่ยวฟางออกมาเล่นกับลูกสาว ในใจก็อดถอนใจไม่ได้ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้นั่งพักสบาย ๆ แบบนี้ เมื่อมองร่างที่กำลังทำงานอย่างคล่องแคล่วอยู่ในครัว เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าการตัดสินใจอันชาญฉลาดของตัวเองในวันนั้นถูกต้องแล้ว
ไม่นานนัก ชิงอวี้ก็ยกชามก๋วยเตี๋ยวออกมาก่อน ผักเขียวสดกับเส้นเหนียวนุ่มคลุกเคล้ากับพริกแดง เถียนเสี่ยวฟางกินอย่างเอร็ดอร่อย พอกินเสร็จก็เอ่ยชมว่าอร่อยถูกปาก จนกัวเซี่ยวเฉิงเห็นแล้วเกิดอยากกินขึ้นมา เขาคีบเส้นจากชามภรรยามาหนึ่งคำ แล้วหันไปถามชิงอวี้ว่า “ยังมีอีกไหม”
“มีค่ะ เดี๋ยวฉันไปลวกเพิ่มให้นะคะ!” ชิงอวี้ได้รับกำลังใจอย่างมาก ยิ้มแล้วเดินเข้าครัวไป
กินข้าวเสร็จ ชิงอวี้เก็บกวาดครัวเรียบร้อยแล้วก็รับอิ๋งอิ๋งมาอุ้ม พลางถามว่าเย็นนี้จะกินอะไร
“ทำอะไรก็ได้ตามใจเลย อาหารบ้าน ๆ ก็พอ ต่อไปเธอเป็นคนดูแลบ้านแล้ว!” เถียนเสี่ยวฟางพูดอย่างใจกว้าง
ชิงอวี้ฟังแล้วก็ยิ้ม รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นพิเศษ
แต่ช่วงบ่ายเกิดเรื่องประหลาดขึ้นเรื่องหนึ่ง ทำให้ชิงอวี้ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
พวกเขาออกไปทำงาน ส่วนอิ๋งอิ๋งก็หลับแล้ว ชิงอวี้รู้สึกง่วงจึงเอนตัวพิงโซฟา เตรียมจะงีบสักพัก แล้วก็เห็นธนบัตรสองหยวนใบหนึ่งวางอยู่บนโซฟา เธอหยิบขึ้นมา ตั้งใจจะใส่กระเป๋า นี่คงเป็นเงินที่พวกเขาทำหล่นจากกระเป๋าตอนนั่งอยู่ตรงนี้เมื่อเที่ยงกระมัง ยังไงคนเมืองอย่างพวกเขาก็มีเงิน ชิงอวี้จึงเก็บธนบัตรใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเอนตัวลงบนโซฟาเริ่มหลับ