ชายคนหนึ่งนั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนพื้น หลังพิงโคนต้นไม้ใหญ่ ข้างกายมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นภรรยาของเขา กำลังร้องเรียกไม่หยุด
ชายคนนั้นยังพอมีสติ อาการหลักคือรู้สึกศีรษะตึงแน่น ร่างกายซีกหนึ่งชาและแข็งเกร็งจนขยับไม่ได้
ลู่เจียหนิงเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปหา “ฉันเป็นหมอ ขอฉันตรวจดูหน่อยค่ะ”
แก้มของชายคนนั้นแดงจัด ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย หูก็แดง แม้แต่ปลายหูยังแดงก่ำและร้อนผ่าว
“รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็วค่ะ คนไข้อาจมีเลือดออกในสมองหรือเส้นเลือดสมองอุดตัน ใครมีเข็มบ้างไหมคะ? ฉันจะช่วยปล่อยเลือดให้เขาก่อน บรรเทาอาการสักหน่อย”
ตอนนี้มีคนมามุงดูไม่น้อย มีคนโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว แต่ใครจะพกเข็มติดตัวมาตอนปีนเขากันล่ะ ไม่มีใครมีของแบบนั้นหรอก
เด็กสาวคนหนึ่งมีไหวพริบดี รีบถามว่า “ใช้มีดได้ไหมคะ? ฉันมีมีดพกสวิสอยู่ชุดหนึ่ง” พูดจบก็ยื่นมีดพกสวิสให้ลู่เจียหนิง
ลู่เจียหนิงหยิบกรรไกรออกมาจากชุดมีดพก ตั้งใจจะฆ่าเชื้อที่ปลายมีด แต่บนเขาห้ามพกไฟแช็ก จึงต้องใช้มันโดยตรง
เธอขอกระดาษทิชชูสะอาดมาสองสามแผ่น ใช้กระดาษทิชชูจับใบหูของคนไข้ แล้วใช้ปลายมีดจิ้มลงตรงส่วนบนสุดของใบหู ทำให้เลือดไหลออกมาจากหูทั้งสองข้างเล็กน้อย
อาการตึงแน่นในศีรษะของคนไข้บรรเทาลงมาก เขากลับมาพูดคุยกับคนอื่นได้ตามปกติ
ลู่เจียหนิงให้เขานอนตะแคง อย่าขยับศีรษะและอย่าพูด ให้ภรรยาคอยดูแลระหว่างรอรถพยาบาลมาถึง
ภรรยาของคนไข้กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อเห็นว่าอาการของคนไข้คงที่แล้ว เสิ่นเยี่ยนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนดึงลู่เจียหนิงไปนั่งพักข้าง ๆ
คนที่ยืนมุงดูต่างพากันพูดคุย
“โชคดีที่มีคุณหมอคนสวยคนนี้ ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่”
“คุณหมอสวยมากจริง ๆ นางฟ้าในชุดกาวน์ชัด ๆ”