ใน 15 คนนี้ นอกจากมู่ชิง บรรณาธิการอาวุโสคนใหม่แล้ว ที่เหลือล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเสิ่นเยียนหรานกับเวินจือเหยา และยกเว้นหนุ่มหล่อสองคน ที่เหลือก็เป็นสาวสวยกันทั้งนั้น
ภายในสำนักงานอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจาง ๆ มู่ชิงกำลังปรึกษาเรื่องบทกับเวินจือเหยา ส่วนเสิ่นเยียนหรานก็กำลังประชุมสั้น ๆ กับเพื่อนร่วมชั้นที่เพิ่งเข้ามาหลายคน
เสิ่นเยียนหรานกับคนอื่น ๆ ตั้งใจคุยกันมาก จึงไม่เห็นเสิ่นเยี่ยนเดินเข้ามา
พอเวินจือเหยาเห็นเสิ่นเยี่ยนมา ก็รินกาแฟให้เขาแก้วหนึ่ง มู่ชิงเองก็ลุกขึ้นเชิญเขานั่ง
เวินจือเหยาเบิกตากว้าง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เสิ่นยังไม่รู้ใช่ไหมคะ วิดีโอของเยียนหรานดังแล้ว คลิปหนึ่งที่เธอลงช่วงนี้ถูกสถานีโทรทัศน์กลางนำไปเผยแพร่ต่อเมื่อวาน ยอดถูกใจกว่า 500,000 ครั้ง ส่วนยอดผู้ติดตามก็ทะลุ 100,000 คนในชั่วข้ามคืนแล้วค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนเองก็ประหลาดใจไม่น้อย วิดีโอของเยียนหรานนำการท่องเที่ยว วัฒนธรรม และเรื่องราวทางประวัติศาสตร์มาผสมผสานกัน เนื้อหาน่าสนใจ ภาพก็ดูสวยงาม การดังขึ้นมาย่อมมีเหตุผล แต่ดังเปรี้ยงปร้างในชั่วข้ามคืนแบบนี้ก็เกินความคาดหมายของเขาไปมาก
หลังประชุมเสร็จ เสิ่นเยียนหรานก็เห็นเสิ่นเยี่ยน เธอวิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น มุมปากยกขึ้น ดวงตาหยีโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
“พี่ หนูเก่งใช่ไหมล่ะ! เพื่อนร่วมชั้นมาเพิ่มอีกหลายคน มีสองคนจะช่วยทำวิดีโอชุดวัฒนธรรมชาวแมนจูให้หนู ส่วนคนที่เหลืออยากทำเนื้อหาแนวเดียวกันบ้าง
มีหลายบริษัทติดต่อมาขอร่วมงาน ทั้งบริษัทท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม บริษัทขายของผ่านไลฟ์ แล้วก็ร้านอาหารที่อยากดึงลูกค้าเข้าร้าน พี่ว่าเราควรเลือกยังไงดี”
“ก็แล้วแต่น้องสิ อยากทำอะไรมากที่สุดล่ะ”
เสิ่นเยียนหรานครุ่นคิดอยู่สองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “หนูอยากทำวิดีโออย่างเดียว ไม่สนใจทั้งขายของทั้งดึงลูกค้าเลยค่ะ”