สวีซุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอยกมือขึ้นลูบศีรษะสวีเฟยเบา ๆ “เอาละ ดึกแล้ว กลับไปนอนเร็ว ๆ ต่อไปก็ตั้งใจเรียนให้ดี พยายามสอบเข้ามัธยมต้นให้ได้”
“รู้แล้วครับพี่สาว ผมจะตั้งใจเรียนเดี๋ยวนี้แหละ” สวีเฟยวิ่งปรู๊ดกลับไปบ้านติดกันทันที
สวีซุ่ยกลับไปยังตระกูลฉิน
ยายฉินกับตู้เหมยยังไม่ได้นอน พอเห็นเธอกลับมา ยายก็รีบถาม “เป็นยังไงบ้าง ซุ่ยซุ่ย แม่เธอว่ายังไงบ้าง”
ตู้เหมยมีสีหน้าประหม่า มือขยำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว
สวีซุ่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างยายฉิน
“แม่ฉันรับปากแล้วว่าจะช่วยถามให้ แต่เรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก”
“จริงสิ เซี่ยวเหมยเคยเรียนหนังสือไหม ถ้าเคยเรียนมาบ้าง อย่างน้อยก็พออ่านออกเขียนได้ นับเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง”
ยายฉินไม่ได้คาดหวังอะไรนัก ในชนบทแบบนั้น บางครั้งลูกชายยังไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ นับประสาอะไรกับลูกสาว
ทว่าคำตอบของตู้เหมยกลับเหนือความคาดหมาย เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ไม่...ไม่เคยเรียนค่ะ แต่หนูอ่านออกเขียนได้ ถึงจะรู้จักคำไม่มากนัก แต่ปกติก็พอช่วยคนอื่นเขียนจดหมายหรืออ่านจดหมายให้ได้ค่ะ”
ในกองผลิตมีคนอ่านออกเขียนได้ไม่มากนัก
เธอมีความสามารถแบบนี้ จึงเป็นที่ต้องการของคนไม่น้อย
ยายฉินชะงักไป ก่อนจะมองหลานสาวฝ่ายแม่คนนี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“ไม่ได้เรียนหนังสือ แล้วไปเรียนมาจากไหน”
ตู้เหมยก้มหน้า เอ่ยอย่างลังเล “หนู...หนูแอบขอให้คนอื่นสอนค่ะ หนูช่วยพวกเขาทำงาน แลกกับให้สอนอ่านหนังสือและรู้จักตัวอักษร หนูไม่ได้แค่อ่านออกนะคะ ยังคิดเลขง่าย ๆ ได้ด้วย”