สวีซุ่ยคิดดูแล้วก็เห็นว่าได้ ฉินหยุนโจวขาไม่สะดวก ถ้าไม่มีธุระอะไร ส่วนใหญ่ก็มักอยู่บ้านพอดี อีกอย่าง เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยตัวจริงของยุคนี้ สอนเด็กคนหนึ่งย่อมไม่มีปัญหา
เธอลูบหัวสวีเฟย “ต่อไปตั้งใจเรียนกับพี่เขยให้ดี เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้วครับพี่ มีพี่เขยสอน ผมต้องสอบเข้ามัธยมได้แน่นอน พี่เขยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ต้องสอนผมได้ดีแน่ ๆ ทำให้ผมได้เรียนหนังสือต่อไป ใช่ไหมครับ”
สวีเฟยเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ ตบอกตัวเองเป็นการรับประกัน พูดไปก็แอบเงยหน้ามองฉินหยุนโจวไปด้วย
สวีซุ่ย “……”
ที่แท้เด็กคนนี้ก็เกาะฉินหยุนโจวไว้แล้ว ไม่ได้โง่นักนี่นา หาเสาหลักให้ตัวเองได้ใหญ่โตขนาดนี้ตั้งแต่ครั้งแรก
ฉินหยุนโจวยิ้ม พลางยกมือลูบหัวสวีเฟย น้ำเสียงนุ่มนวลกังวาน
“ได้ ขอแค่เชื่อฟังและตั้งใจเรียน ฉันรับรองว่านายสอบติดแน่นอน”
“พี่เขย พี่ใจดีจังเลยครับ” สวีเฟยซาบซึ้งขึ้นมาทันที
แม้แต่พี่ชายใหญ่ยังดีกับเขาไม่เท่าพี่เขย ตั้งแต่พี่ชายใหญ่แต่งงานกับพี่สะใภ้ใหญ่ ก็ไม่เคยพาเขาไปเล่นอีกเลย แม้จะยังอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
ครั้งหนึ่งเขาเผลอไปก่อเรื่องข้างนอก จึงไปขอให้พี่ชายใหญ่ช่วย แต่กลับถูกพี่สะใภ้ใหญ่จ้องเขม็งหลายครั้ง แถมยังพูดจาประชดประชันอีกหลายประโยค บอกว่าอย่ามีเรื่องอะไรก็เอาแต่ไปหาพี่ชายใหญ่ พี่ชายใหญ่ไม่ใช่พ่อของเขา ถ้าจะหาก็ให้ไปหาพ่อของตัวเอง