พอคำพูดนี้หลุดออกมา
สีหน้าพี่หม่าต้าก็เปลี่ยนไป ใจพลันกระวนกระวายขึ้นมา
เธอรีบวิ่งไปดึงเอ่อร์โก่วจื่อไว้ “จะไปไหนกัน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะไปถึงตำรวจทำไม ถือว่าฉันเผลอพูดผิดไปก็แล้วกัน ได้ไหม”
เธอวิ่งไล่ตามเอ่อร์โก่วจื่อไป พลางไม่ลืมหันไปพูดกับฉินหยุนโจวอย่างร้อนรน
“เอ่อ... หยุนโจว ยังไม่รีบห้ามเอ่อร์โก่วจื่ออีกหรือ ป้าก็เป็นคนแบบนี้แหละ พูดอะไรไม่ทันคิด อย่าถือสาป้าเลย ต่อไปป้าจะไม่พูดแล้ว ไม่พูดอีกแล้ว ไม่พูดอะไรทั้งนั้น”
ไม่ว่าเรื่องอะไรจะใหญ่โตแค่ไหนก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าถึงขั้นถูกตำรวจจับเข้าคุก เรื่องนี้ก็ไม่ดีแล้ว
ต่อไปชื่อเสียงต้องเสียหายแน่ ลูกสาวลูกชายจะหาคู่ก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย
ครอบครัวอื่น ๆ ที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ในลานเล็ก ๆ พอเห็นสายตาวิงวอนของพี่หม่าต้า ต่างก็ช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อม
เป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี พวกเขาก็ไม่อาจไม่ช่วยได้
“หยุนโจว ป้าหม่าของเธอก็เป็นคนแบบนั้นแหละ เธอไม่ได้เอาไปพูดที่อื่น ไม่ได้แพร่งพรายออกไปด้วย เธอรู้แล้วว่าผิด ถ้าเรื่องไปถึงตำรวจคงไม่ดีหรอก ยกโทษให้เธอสักครั้งเถอะ”
“ใช่แล้ว หยุนโจว ทุกคนเป็นเพื่อนบ้านกัน เจอกันทุกวัน พวกเรารู้ว่าเธอเป็นคนดี ให้ป้าหม่าขอโทษเธอสักคำ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ”
พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น ยายฉินก็ไม่พอใจ เธอเท้าเอวแล้วถุยน้ำลายหลายครั้งไปทางบ้านพี่หม่าต้า
“ถุย ตอนนี้พวกเจ้ามาช่วยพูดแทนเธอ แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่เห็นใครช่วยพูดแทนหยุนโจวบ้านเราบ้าง”
“อะไร ตอนนี้เพิ่งนึกได้หรือว่าพวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน เจอกันทุกวัน ก่อเรื่องจนมองหน้ากันไม่ติดคงไม่ดี แล้วเมื่อกี้พวกเจ้าทีละคนสองคน ทำไมไม่นึกได้แบบนี้บ้างล่ะ”