ไม่นานนัก ฉินหยุนโจวก็ถืออาหารร้อน ๆ กลับมา ป้าพนักงานคนเมื่อครู่ยังช่วยถือจานมาด้วย ใบหน้ายิ้มแย้ม ดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมมาก
พอเดินมาถึง ป้าก็วางอาหารลง แล้วหันมายิ้มพลางขยิบตาแซวสวีซุ่ยว่า “สาวน้อย เธอเลือกผู้ชายได้ตาถึงจริง ๆ ดูสิ สามีเธอใส่ใจเธอขนาดไหน”
“แต่ก็สมควรแล้วนะ ภรรยาสวยขนาดนี้ก็ควรทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ”
เมื่อครู่ป้าได้ดูเรื่องสนุกอยู่ไม่น้อย พูดก็พูดเถอะ สาวน้อยคนนี้ผิวขาวสะอาด หน้าตาสวยสะดุดตา ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ครอบครัวธรรมดาจะเลี้ยงดูให้เติบโตมาได้
แต่นิสัยกลับไม่อ่อนแอเลยสักนิด ใช้เวลาไม่กี่อึดใจก็ทำให้ยายคนนั้นโกรธจนกระทืบเท้าได้แล้ว
แถมสามีของเธอก็รู้จักปกป้อง ดูอ่อนโยนและเอาใจใส่เธอเสียด้วย เห็นแล้วชวนให้อิจฉาจริง ๆ
ไม่เหมือนสามีของป้าเลย อย่าว่าแต่จะช่วยปกป้องภรรยาอย่างเธอเวลาอยู่ข้างนอกเลย แค่ไม่เอาเธอไปพูดให้เสียหายต่อหน้าเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของเขา ก็นับว่าดีถมไปแล้ว
เมื่อถูกป้าแซวโต้ง ๆ สวีซุ่ยก็หน้าแดงระเรื่อ เธอเงยหน้ามองฉินหยุนโจว พอดีกับที่สบเข้ากับสายตาของชายหนุ่มที่มองมา
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองสบตากัน ต่างมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ก่อนจะรู้สึกประหม่าและหลบสายตาไปพร้อมกัน
เมื่อเห็นแก้มขาวเนียนของสวีซุ่ยแดงระเรื่อ งดงามต่างจากยามปกติจนชวนให้ใจสั่น ฉินหยุนโจวก็อดมองซ้ำไม่ได้ ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย แต่ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็ยังละสายตาจากเธอไม่ได้