หลังจากคนอื่นเดินจากไปหมดแล้ว
เซียวเฟินถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนยื่นมือไปจิ้มศีรษะสวีเฟยเบา ๆ
“นายนี่นะ พูดอะไรให้ชัด ๆ หน่อยสิ รู้ไหมว่าเกือบก่อเรื่องใหญ่แล้ว”
เมื่อครู่นี้ไม่ต้องพูดถึงฉินหยุนโจวที่ตกใจ แม้แต่เธอเองก็ยังสะดุ้งโหยง นึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง ๆ ถึงขั้นมีคนตายเสียแล้ว
“คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ”
ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ใครจะทนไหว
เถียนฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ได้สติ นอกจากจะโล่งใจแล้ว ยังอดตำหนิสวีเฟยที่ส่งข่าวผิด ๆ ไม่ได้ “เด็กคนนี้นี่ คราวหน้าห้ามส่งข่าวแบบนี้อีกนะ”
“จริงสิ น้องบอกว่ามีคนชนพี่สาวน้อง คนนั้นเป็นใคร น้องรู้จักหรือเปล่า”
คนทั่วไปถูกชนเบา ๆ คงไม่เป็นอะไรมาก แต่คนที่ถูกชนเป็นคนท้อง จะชนกันได้อย่างไร
สวีเฟยตบหน้าผากตัวเองดังป้าบ พลางนึกตำหนิตัวเอง “แย่แล้ว เกือบลืมไปเลย ยังไม่ได้ไปเรียกพี่สะใภ้”
“คุณป้า ไม่คุยกับพวกคุณแล้วนะ ผมต้องกลับบ้านก่อน”
แม่บอกให้ไปเรียกพี่สะใภ้ที่โรงพยาบาล ให้เธอชี้แจงเรื่องที่ชนพี่สาวของเขาจนล้มให้ชัดเจน
พูดจบ สวีเฟยก็วิ่งปรู๊ดหายไป
เถียนฮวารีบตะโกนไล่หลัง “เสี่ยวเฟย เสี่ยวเฟย ยังไม่ได้บอกป้าเลยนะ...”
เซียวเฟินดึงเถียนฮวาไว้ “พอแล้วแม่ ไม่ต้องตะโกนหรอก เขาวิ่งหายไปแล้ว”
“ถ้าแม่เป็นห่วงจริง ๆ ก็ไปดูที่สถานพยาบาลสิ คนที่ชนซุ่ยซุ่ยน่าจะอยู่ที่นั่นเหมือนกัน ไปแล้วอาจจะได้เจอตัวก็ได้”