“ยาย อย่าเอาแต่ด่าฉันสิ เรื่องหย่าร้างก็ไม่ใช่ฉันเป็นคนเสนอ ผู้หญิงคนไหนอยากหย่ากันล่ะ อย่างน้อยฉันก็ไม่อยาก เป็นหลานชายคุณต่างหากที่ขอหย่ากับฉัน จะให้ฉันหย่าแล้วอดตายหรือไง”
“อีกอย่าง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ก่อนหน้านี้พวกคุณทุกคนก็รังเกียจที่ฉันมีลูกไม่ได้ใช่ไหม ตอนนี้คนที่มีลูกไม่ได้คือฉินหมิน ตามเหตุผลแล้ว เขาต่างหากที่ทำผิดต่อฉัน ทำให้ฉันเสียเวลาไปตั้งหลายปี ทำไมคุณไม่พูดถึงเขา แต่ต้องมาว่าฉันด้วย?”
เซียวเฟินตัดสินใจไม่สนใจอะไรอีก ใครทำให้เธออยู่ไม่เป็นสุข เธอก็จะทำให้อีกฝ่ายอยู่ไม่เป็นสุขเหมือนกัน
นับตั้งแต่รู้ว่าคนที่มีลูกไม่ได้คือฉินหมิน เธอก็ถูกคนอื่นชี้หน้าซุบซิบนินทามาตั้งหลายปี ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอถูกผู้ชายคนนี้ทำให้เสียไปหมด
เซียวเฟินเคยสิ้นหวัง เคยทุกข์ใจ แต่ที่มากกว่านั้นคือความโล่งอกและการหลุดพ้น ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องกดข่มตัวเองหรือสงสัยในตัวเองอีกต่อไป
อย่างน้อยก็ไม่มีใครแอบนินทาว่าเธอเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้อีกแล้ว เธอไม่ต้องเห็นใครตั้งท้องแล้วนอนไม่หลับทั้งคืน พลิกตัวไปมา พลางแอบเช็ดน้ำตาเงียบ ๆ ทุกคืน
ไม่ต้องสงสัยว่าตัวเองมีปัญหาจริงหรือเปล่า หรือเป็นเพราะเธอทำผิดต่อฉินหมิน แต่งงานกันมาหลายปีแต่มีลูกให้เขาไม่ได้สักคน
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา
ฉินหมินมีสีหน้าย่ำแย่ที่สุด “เซียวเฟิน ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ไม่ควรเอาเรื่องในบ้านไปพูดจนคนรู้กันทั่ว”
“ตอนนี้แค่เห็นหน้าเธอฉันก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว ชีวิตแบบนี้อยู่ต่อไปไม่ไหวจริง ๆ”