เถียนฮวาโล่งอกอีกครั้ง ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ถือว่าแม่แค่ถามเล่น ๆ ก็แล้วกัน”
“ซุ่ยซุ่ย กินให้อร่อยนะ แม่จะไปซักผ้าแล้ว ถ้ามีเสื้อผ้าเปื้อนก็ใส่ไว้ในตะกร้าผ้าเปื้อน เดี๋ยวแม่จะช่วยซักให้พร้อมกันเลย”
“เธองานยุ่ง แถมท้องก็ใหญ่ขึ้นทุกวัน คงไม่ค่อยมีเวลาเหมือนแม่ที่อยู่บ้านทั้งวัน ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ”
ครั้งก่อนสามีของเธอเอาจักรยานสองแปดที่ถูกทิ้งไว้ออกจากสถานีรับซื้อของเก่า เสียเงินไปแค่ห้าสิบเฟินเท่านั้น
ไม่คิดว่าพอเอากลับมาแล้ว ซุ่ยซุ่ยจะให้เงินพวกเขาตั้งห้าหยวน
หมูตอนนี้ถ้ามีคูปองเนื้อ ราคาชั่งละเจ็ดสิบแปดเซ็นต์ เงินห้าหยวนซื้อหมูได้ตั้งหลายชั่ง
เดิมทีพวกเขาไม่อยากรับเงินไว้เลย บ้านคนอื่นพ่อแม่ยังช่วยออกเงินให้ลูกชายกับลูกสะใภ้ แต่พวกเขาแทบไม่เคยช่วยเหลือคู่หนุ่มสาวคู่นี้เลย กลับเป็นพวกเขาเสียอีกที่ได้รับการดูแลจากคนทั้งสอง
จะหน้าด้านรับเงินนี้ได้อย่างไร
แต่สะใภ้ยืนกรานจะให้ ปฏิเสธก็ไม่ได้ พวกเขาจึงตัดสินใจรับไว้เก็บก่อน รอเด็กคลอดแล้วค่อยใส่ซองแดง เติมเงินเข้าไปอีกหน่อยให้หลาน
“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ หนูก็มีเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ซักเองก็ได้ ใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ”
สวีซุ่ยจะปล่อยให้แม่สามีช่วยซักเสื้อผ้าได้อย่างไร โดยเฉพาะเสื้อผ้าชั้นในที่เป็นของส่วนตัว เธอเปลี่ยนซักแทบทุกวัน ก่อนนอนก็ถอดใส่ตะกร้าผ้าเปื้อน แล้วซักเองทันที
ให้คนอื่นช่วยซักเสื้อผ้าให้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าแบบไหน เธอก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง