“ซุ่ยซุ่ย นี่...การแต่งตัวของเซี่ยวเหมย เธอช่วยจัดการให้เหรอ” ยายฉินอดไม่ได้ที่จะดึงตู้เหมยเข้ามาดูตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดอีกรอบ
คนก็ยังเป็นคนเดิม นอกจากตัดผมแล้ว ที่อื่นก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่กลับดูสวยขึ้นมาได้อย่างไร้เหตุผล
เซียวเฟินเบียดตู้เหมยกับยายฉินออกไป ยืนข้างสวีซุ่ย มือหนึ่งลูบหน้าตัวเอง อีกมือก็ลูบผม น้ำเสียงอ่อนน้อมขึ้นหลายส่วน
“น้องสะใภ้ ช่วยดูให้พี่สะใภ้หน่อยสิ เธอว่าตรงไหนบนตัวพี่ควรปรับบ้าง ช่วยแนะนำหน่อยนะ พี่ทำตามแน่นอน”
ตู้เหมยที่เป็นสาวบ้านนอกดูบ้าน ๆ ขนาดนั้นยังสวยขึ้นมาได้
เธอเองก็ต้องทำได้เหมือนกัน ผู้หญิงคนไหนในโลกนี้จะไม่รักสวยรักงาม แม้เธอจะแต่งงานแล้ว แต่อายุเพิ่งยี่สิบกว่า ยังสาวอยู่เลย
สวีซุ่ยมองเซียวเฟินตั้งแต่หัวจรดเท้า
เซียวเฟินเป็นคนสูงผอม ผิวออกเหลือง คนยุคนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ แต่เครื่องหน้าของเธอก็พอใช้ได้ นับว่าหน้าตาสะสวย เพียงแต่ชอบกลอกตาและเบ้ปาก บางครั้งท่าทางพวกนั้นก็ทำให้ใบหน้าดูไม่น่ามอง
อีกอย่าง ผมของเธอสั้นเกินไป พอดีกับติ่งหู แถมเส้นผมยังไม่ดี ดูยุ่งเหยิงอยู่บ้าง คล้ายหัวรังไก่
“พี่สะใภ้ลองไว้ผมยาวดูสิคะ บางทีอาจจะดูดีขึ้นก็ได้”
เซียวเฟินลูบผมตัวเอง แล้วมองเปียสองข้างสีดำขลับเป็นเงาของสวีซุ่ยที่ทิ้งตัวอยู่ตรงหน้าอก ยิ่งขับให้เธอดูสดใสมีชีวิตชีวา ผิวพรรณขาวผ่องสวยงาม ต่อให้ตอนนี้แต่งงานและตั้งครรภ์แล้ว ก็ยังดูราวกับไม่ได้แต่งงาน