กลางคืน
ยายฉินกับตู้เหมยต่างกลับเข้าห้องของตัวเอง พอเห็นเสื้อผ้าชุดใหม่วางอยู่บนเตียงก็พากันดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เสื้อผ้าสองชุดนี้ราคาไม่ถูกเลย
โดยเฉพาะผ้าเดรสสีน้ำเงินของตู้เหมย พอสวมแล้วก็ไม่เหลือเค้าสาวชนบทอย่างแต่ก่อนเลยสักนิด จะบอกว่าเป็นสาวที่เติบโตในเมืองก็ไม่เกินจริง
เธออดใจไม่ไหว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหมุนตัวหนึ่งรอบให้ยายฉินดู
“คุณยาย สวยไหมคะ?”
“สวย สวยจริง ๆ” ยายฉินหัวเราะ “ดูจากเรื่องนี้แล้ว พี่สะใภ้ของเจ้าตั้งใจเลือกให้เจ้าจริง ๆ”
การมอบเสื้อผ้าให้ใครสักคน ถ้าไม่เหมาะกับผู้รับก็ไม่ได้ จะเลือกให้เหมาะได้ก็ต้องใส่ใจอยู่ไม่น้อย
ตู้เหมยมองตัวเองในกระจก หญิงสาวในนั้นมีหน้าตาสะอาดสะอ้าน แม้จะไม่ถึงกับงดงาม แต่ก็มีความสดใสมีชีวิตชีวาของสาววัยเยาว์อยู่หลายส่วน โดยเฉพาะผ้าเดรสสีน้ำเงินชุดนี้ ยิ่งขับให้เธอดูมีความทันสมัยแบบสาวเมืองขึ้นมาอีกหลายส่วน
เธอชอบมาก
“อืม พี่สะใภ้ดีกับฉันจริง ๆ”
พอพ้นปีใหม่ อากาศร้อนขึ้นก็ใส่ได้พอดี
……
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
สวีซุ่ยได้รับจดหมายจากฉินหยุนโจว พร้อมกับจดหมายยังมีเงินหนึ่งร้อยหยวนและตั๋วสารพัดชนิดส่งมาด้วย
ในจดหมายเขียนว่า ปีนี้เขาจะมาที่เมืองหลวงเพื่อฉลองปีใหม่กับพวกเธอ ส่วนจะมาถึงเมื่อไรนั้นต้องดูว่าภารกิจจะเสร็จเมื่อไร ถ้าเร็วก็อาจมาถึงได้ในอีกไม่กี่วันนี้ แต่ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ก็อาจต้องรอหลังปีใหม่ถึงจะมาถึงที่นี่