ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงไม่กล้าออกไปพบหน้าใครแล้ว
แม้ความใกล้ชิดระหว่างสามีภรรยาจะเป็นเรื่องปกติ แต่พอนึกว่ามีคนอยู่หน้าประตู แถมบ้านหลังนี้ก็เก็บเสียงไม่ค่อยดี เธอก็อดรู้สึกกระดากอายไม่ได้
ฉินหยุนโจวฝืนกดความร้อนรุ่มในใจลง แล้วช่วยจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเธอให้เรียบร้อย “ได้”
เขามาถึงเมืองหลวงเมื่อเช้านี้ พอลงจากรถไฟก็ตรงมาที่นี่ทันที ยังไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้จึงหิวจริง ๆ
ไม่นาน สามีภรรยาก็อุ้มเด็กคนละคน เปิดประตูห้องออกมา
บนโต๊ะอาหาร ตู้เหมยจัดเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้เธอตั้งใจทำปลามาหนึ่งตัว แถมยังไปซื้อหมูพะโล้จากภัตตาคารของรัฐมาอีกหนึ่งจาน เพื่อเลี้ยงต้อนรับฉินหยุนโจวอย่างเต็มที่
อาหารร้อน ๆ ส่งไอกรุ่น กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอ
ยายฉินไม่ได้เจอหลานชายคนนี้มานาน พอเห็นหน้าเขาก็อดคิดถึงไม่ได้ รีบยิ้มแล้วกวักมือเรียก “มานี่ หยุนโจว มานั่งกินข้าวเร็ว”
“ถ้าหลานบอกแต่เนิ่น ๆ ว่าวันนี้จะกลับ ยายคงไม่ออกไปไหน จะได้อยู่บ้านทำของอร่อยให้หลานกินอีกหลายอย่าง”
“แต่ยายจำได้ว่าจดหมายที่ส่งมาถึงเมื่อเช้านี้ ไม่ได้บอกว่าต้องรออีกหลายวันกว่าจะถึงหรอกหรือ ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ”
“ภารกิจเสร็จก่อนกำหนด ผมก็เลยกลับมาก่อน คิดว่าจะทำให้พวกคุณประหลาดใจ เลยไม่ได้โทรมาบอกล่วงหน้า” ฉินหยุนโจวอธิบาย
ยายฉินพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ แล้วคราวนี้หลานจะอยู่ได้นานแค่ไหน”
จากกองทัพมาเมืองหลวงแล้วกลับไป อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาราวสิบวัน วันลาครั้งนี้คงหมดไปครึ่งหนึ่ง