สวีซุ่ยวางเนื้อที่ถือมาไว้ในมือของหวังอิ๋นฮวา “ค่ะ หยุนโจวมีคูปองเนื้อสองชั่งพอดี เลยเอาออกมาให้ทั้งสองบ้านได้ปรับปรุงมื้ออาหารกันสักหน่อย”
“แม่คะ หนูไม่รบกวนเวลาทำงานของแม่กับพี่สะใภ้แล้ว หนูกลับก่อนนะคะ”
หวังอิ๋นฮวาเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบก้าวเข้าไปจับมือลูกสาว แล้วถามเสียงร้อนรน
“เอ่อ ซุ่ยซุ่ย เธอกับลูกเขยเอาเนื้อมาส่งให้ครอบครัวเดิมของฝ่ายหญิงตั้งมากมาย ทางบ้านสามีไม่มีปัญหาใช่ไหม”
“ไม่อย่างนั้นเธอเอากลับไปเถอะ”
ถึงพ่อแม่สามีของลูกสาวจะเป็นคนเข้ากับคนง่าย แต่ยายเฒ่าตระกูลฉิน รวมถึงพี่ชายกับพี่สะใภ้ของลูกสาวก็ไม่ใช่คนธรรมดา
ถ้าพวกนั้นรู้จักรักษาหน้ากันบ้าง ก็คงไม่ถึงกับทะเลาะแตกหักกันทันทีตอนที่ลูกสาวกับลูกเขยเพิ่งกลับมาจากกองทัพ
หวังอิ๋นฮวาไม่ได้กินเนื้อมานานก็จริง แต่เธอไม่ใช่คนทางบ้านเดิมที่คอยเกาะลูกสาวกินเลือดกินเนื้อ
เห็นสีหน้าเป็นห่วงของแม่ สวีซุ่ยยังนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่เสียอีก ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้
ความอบอุ่นเอ่อขึ้นในใจ เธอจับมือหวังอิ๋นฮวาแล้วตบเบาๆ “แม่วางใจเถอะค่ะ ลูกกับลูกเขยเอาของมาให้แม่ ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาว่ากล่าว”
“เรื่องเนื้อลูกกับหยุนโจวคุยกันไว้แล้วว่าแบ่งกันบ้านละครึ่ง ยุติธรรมดี ตระกูลฉินไม่มีทางมีปัญหาหรอกค่ะ ต่อให้มี ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา”
หวังอิ๋นฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก “อย่างนั้นก็ดี แต่ต่อไปก็อย่าเอาของมาบ้านบ่อยนัก ตอนนี้เธอกับลูกเขยเพิ่งแต่งงานกัน ความสัมพันธ์ยังดี ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ไม่คิดเล็กคิดน้อย หลายเรื่องก็ยอมตามใจเธอ”