สวีซุ่ยชะงักไป ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงเผลอถามออกไปว่า “พี่สะใภ้ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ”
“ใครกลับมาเหรอคะ”
สามีของเธอเหรอ?
แต่ฉินหยุนโจวเพิ่งส่งจดหมายมาเมื่อเช้านี้เอง บอกว่าอีกหลายวันกว่าจะมาถึง หรือไม่ก็อาจจะหลังปีใหม่
เกาอ้ายเฟินแปลกใจอยู่บ้าง ฝีเท้าที่กำลังจะเดินจากไปหยุดลง เธอหันกลับมามองสวีซุ่ยอีกครั้ง ก่อนจะถามอย่างประหลาดใจว่า “อ้าว? ซุ่ยซุ่ย เธอยังไม่รู้เหรอ”
“ฉันนึกว่าเธอรู้แล้วเสียอีก”
สวีซุ่ยส่ายหน้า เธอไม่รู้จริง ๆ
หรือว่าจะเข้าใจผิดกันนะ
เกาอ้ายเฟินยิ้มพลางหยอกว่า “ที่แท้สามีเธอไม่ได้บอกก่อนว่าจะกลับมา คงอยากเซอร์ไพรส์เธอล่ะมั้ง”
“ดูท่าฉันจะหวังดีแต่กลับทำเสียเรื่องแล้วสิ”
“ช่างเถอะ ฉันไม่พูดแล้วดีกว่า บ้านเธออยู่แค่อีกไม่กี่ก้าว กลับไปดูก็รู้เอง”
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่คู่ครองของคนอื่นคนนั้น หน้าตาก็ดี ความสามารถก็เยี่ยม หาได้ยากยิ่งทั่วทั้งเมืองหลวง ต่อให้จุดโคมไฟออกตามหาก็ยังไม่แน่ว่าจะเจอ
ได้ยินยายฉินบอกว่าหลานชายคนนี้เป็นนายทหารในกองทัพ ตำแหน่งก็ไม่ต่ำด้วย
แต่ซุ่ยซุ่ยเองก็ไม่ธรรมดา สอบเข้ามหาวิทยาลัยเมืองหลวงซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำได้ อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด ทั้งยังให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิงแก่สามีอีกด้วย
สามีภรรยาคู่นี้ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือความสามารถ ตอนนี้คนในตรอกกุ้ยฮวาต่างก็อิจฉายายฉินที่มีหลานชายกับหลานสะใภ้เก่งกาจเช่นนี้