มองหนังสือกองโตตรงหน้า สวีเฟยถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ ตั้งตัวไม่ทันเลย
“นี่... เยอะขนาดนี้ ต้องอ่านทุกเล่มเลยเหรอ?”
แล้วต้องอ่านไปถึงเมื่อไหร่กัน?
สวีซุ่ยพยักหน้า พูดอย่างจริงจังว่า “ใช่ ต้องอ่านให้หมด ไม่ใช่แค่อ่าน แต่ต้องท่องให้ขึ้นใจด้วย ถ้าอยากเป็นช่างเทคนิคที่โรงงานเครื่องจักรกล นอกจากหนังสือพวกนี้แล้ว เธอยังต้องสอบเข้าสายอาชีพ เรียนสาขาเครื่องจักรกลให้ได้ด้วย”
ด้วยวัยของสวีเฟย ถ้าเรียนจบแล้วหางานไม่ได้ แถมบังเอิญเจอกับช่วงที่ต้องถูกส่งไปชนบทจะทำยังไง?
ชีวิตในชนบทลำบาก แทบทุกวันต้องออกไปทำงาน และโอกาสที่จะได้กลับเข้าเมืองก็ริบหรี่ บางคนถึงกับทนชีวิตในชนบทไม่ไหว เลือกเดินไปสู่ทางสุดโต่ง
ในฐานะพี่สาว พวกเธอเกิดจากแม่คนเดียวกัน ถ้าเป็นไปได้ เธอไม่อยากให้สวีเฟยหางานไม่ได้จนต้องถูกส่งไปชนบทในอนาคต
สวีเฟยกอดหนังสือไว้เต็มอก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเบาว่า “พี่คะ เงินเดือนของช่างเทคนิคมากกว่าเงินเดือนที่แม่ได้ในแต่ละเดือนจริงเหรอ?”
หวังอิ๋นฮวาเป็นหัวหน้ากลุ่มเล็ก ๆ ในโรงงานผลิตของโรงงานทอผ้า ทำงานที่โรงงานมาหลายปี ทั้งยังเคยได้รับเกียรติบัตรแรงงานดีเด่นหลายครั้ง ตอนนี้เธอได้เงินเดือนมากกว่าสามสิบหยวน ถือว่าสูงเมื่อเทียบกับคนงานในโรงงานผลิต
“แน่นอน ช่างเทคนิคยังมีระดับตำแหน่งด้วย อย่างคนที่จบสายอาชีพ ถ้าเข้าทำงานที่โรงงาน ต่อให้เป็นเดือนแรกที่ฝึกงาน ก็ได้อยู่ระดับสิบหกแล้ว เงินเดือนสามสิบกว่าหยวน พอผ่านช่วงฝึกงานและได้เป็นพนักงานประจำ ระดับตำแหน่งก็จะเลื่อนขึ้นหนึ่งขั้น กลายเป็นช่างเทคนิคระดับสิบห้า ได้เงินเพิ่มอีกหลายหยวน ค่อย ๆ ไต่ระดับตำแหน่งขึ้นไป เงินเดือนก็จะเพิ่มตามไปด้วย”