กู้หลินซานแค่นเสียงเย็นชา “ไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับ เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต่อรอง ต่อไปสามีภรรยาคู่นั้น คนหนึ่งก็เป็นพี่ชายของเจ้า อีกคนก็เป็นพี่สะใภ้ของเจ้า”
“อีกอย่าง ฉันไม่สนว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่เก็บความคิดพวกนั้นไว้ให้ดี ถ้าแพร่งพรายออกไป เจ้าจะขายหน้า พวกเราก็ขายหน้า พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเจ้าก็ขายหน้าเหมือนกัน”
“อย่าให้ถึงตอนนั้นเพราะเจ้าแค่คนเดียว ทำให้ทุกคนต้องอับอายไปด้วย”
เซี่ยหยินฟางที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาห้าม “พอแล้ว พอแล้ว อย่าพูดอีกเลย”
“จะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไม”
“เสี่ยวซู ลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว ฟังแม่นะ แม่จะหาคนดี ๆ ให้ ต่อไปแต่งงานแล้วก็ใช้ชีวิตคู่กันให้ดี เรื่องที่ไม่ควรคิดก็อย่าคิด เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไปเถอะ”
ไม่ว่าสวีซุ่ยจะดีแค่ไหน นางก็เป็นภรรยาของคนอื่น เป็นภรรยาของพี่ชายเขา เป็นพี่สะใภ้ของเขา
พี่น้องสองคนแย่งผู้หญิงคนเดียวกัน หากเรื่องน่าอับอายแบบนี้แพร่งพรายออกไป ก็ไม่มีใครได้ดีทั้งนั้น
กู้ซูมองคู่สามีภรรยาตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนหันหลังเดินกระแทกประตูออกไป
“ให้ผมไปหาคนอื่นไม่มีทาง ถ้าแต่งกับเธอไม่ได้ ผมก็จะแต่งกับลู่เสี่ยวหย่า คนอื่นไม่มีทาง ต่อให้พวกคุณเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ผมก็จะเอาตามนี้”
พอได้ยินคำพูดนั้น เซี่ยหยินฟางก็โกรธจนหน้าเสีย ยกมือกุมอกด้วยความอึดอัด แล้วอดถอนหายใจไม่ได้ “ดูเขาสิ ดูเขา ลู่เสี่ยวหย่ามีอะไรดีนักหนา”
“ที่บ้านก็มีภาระตั้งมากมาย ตัวเธอเองก็ไม่มีอะไรโดดเด่น ต่อไปแต่งเข้ามาไม่รู้จะก่อเรื่องขายหน้าอีกเท่าไร ไม่เพียงช่วยเสี่ยวซูไม่ได้ เกรงว่าจะกลายเป็นภาระของเขา แล้วก็เป็นภาระของครอบครัวเราอีก”