ถูกหมูกินไปแล้วหรือ?
เย่ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามอีกครั้ง
“คายออกมาได้ไหม?”
จ้าวเฉียน: ???
เรื่องที่หมูกินใบโคลเวอร์แห่งโชคลาภสี่ใบเข้าไปนั้น หากประเมินอย่างระมัดระวัง ก็คงเกิดขึ้นเมื่อ 100 ปีก่อนแล้ว!
คนปกติพอได้ยินเรื่องนี้ นอกจากจะเสียดายของดีที่ถูกทิ้งขว้างแล้ว อย่างมากก็คงคิดว่าจะรีดมูลค่าจากเจ้าหมูตัวนั้นออกมาให้ได้มากที่สุดยังไง
แต่อสูรกลับถามขึ้นมาคำแรกว่า
คายออกมาได้ไหม
ทำเอาลูกน้องไปไม่เป็นเลย
หลังจากวิเคราะห์อย่างรอบคอบแล้ว ลูกน้องก็อบลินให้คำตอบที่ฟังดูมีหลักการว่า
“เรื่องนี้...ไม่เคยลองนะครับ”
ถ้าเป็นหมูตัวอื่น กินใบโคลเวอร์แห่งโชคลาภสี่สิบใบเข้าไปแบบนี้ รับรองว่าได้เจอดีแน่
ปัญหาคือ นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงของเมิ่งยีน!
ใครจะกล้าไปยุ่งด้วยล่ะ?
คนที่ไม่มีฝีมือสู้แม้แต่หมูตัวนี้ยังไม่ชนะ
ส่วนคนที่มีฝีมือ ส่วนใหญ่ก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง จึงไม่คิดอะไรกับหมูตัวนี้
หมูตัวนี้จึงใช้ชีวิตสุขสบายอยู่บนชั้นที่ 38 มาตลอด 100 ปี
จนกระทั่ง...อสูรปรากฏตัว
ลูกน้องก็อบลินลองคิดดูแล้วก็พบว่า เรื่องนี้มีแต่อสูรเท่านั้นที่ลงมือได้จริง ๆ!
แม้แต่เสวียเหมิงยังแทบไม่ไหว
“พี่สี่ ถึงจะเรียกว่าสัตว์เลี้ยง แต่หมูกับเมิ่งยีนก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอกครับ!”
ลูกน้องก็อบลินเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเจือแววชักชวนอยู่หลายส่วน
“แค่ไม่ฆ่ามันก็พอครับ พี่กลับมาทำอาชีพเก่าได้เลย จะได้ออกหมัดเต็มที่ สร้างผลงานให้ยิ่งใหญ่!”
ฟังเผิน ๆ เย่ไป๋ก็รู้สึกถูกใจคำพูดนี้อยู่เหมือนกัน
แต่พอลองคิดดูให้ดี
เย่ไป๋ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล