ท่านสองอิ่งหาบของไว้บนบ่า สวี่ชิงเฟิงเข็นรถ ส่วนเซียวเหยา...ไม่ได้ถืออะไรเลยสักอย่าง
พวกเขากลับมาถึงชุมชนแห่งหนึ่ง สวี่ชิงเฟิงจอดรถเรียบร้อยแล้ว ท่านสองอิ่งก็พูดอย่างใจกว้างว่า
“เอาละ เหล่าสวี่ เจ้ามีธุระอะไรก็ไปทำเถอะ!”
สวี่ชิงเฟิง: ......
แม้เขาจะเข้าร่วมกลุ่มของเซียวเหยาแล้ว
แต่ก็มีปัญหาเล็กน้อยอยู่ข้อหนึ่ง
ตอนสวี่ชิงเฟิงมาสมัครงาน เอ้อร์เย่บอกว่าดูแลแค่เรื่องกิน ไม่รวมที่พัก
ดังนั้นถึงบ้านที่ท่านสองอิ่งกับพวกเขาอยู่จะมีห้องถึงสามห้อง สวี่ชิงเฟิงก็ยังต้องนอนข้างถนนอยู่ดี
สวี่ชิงเฟิงทนไม่ไหวจริง ๆ สุดท้ายจึงเอ่ยปากว่า
“เอ่อ...ขอยืมเงินสักหน่อยได้ไหม?”
หลายคืนมานี้เขาได้แต่เดินเตร็ดเตร่อยู่ตามถนน แม้แต่ที่พักยังไม่มี
จอมสงครามขั้นเก้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งมนุษยชาติ เคยต้องมารับความลำบากแบบนี้เสียเมื่อไรกัน!
แน่นอนว่า ตอนสวี่ชิงเฟิงเดินเตร็ดเตร่ ก็มักมีคนจากกรมป้องกันเมืองเข้ามาถามว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ และเสนอจะพาเขาไปยังสถานสงเคราะห์
ด้วยศักดิ์ศรีของจอมสงครามขั้นเก้า สวี่ชิงเฟิงจึงปฏิเสธอย่างสุภาพ