อู๋เหินอยากพบเขา?
เย่ไป๋ชะงักไป รู้สึกว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่...
อีกอย่าง พี่รองอยากพบเขา แล้วให้หลานเจ๋อเซียนมาบอก ก็เป็นเรื่องปกติ
ปัญหาคือ นายดื่มชานมอยู่ตรงนี้ตั้งสามชั่วโมงกว่าจะพูด แบบนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
เมื่อคิดว่าตัวเองอาจยังสู้หลานเจ๋อเซียนไม่ได้
เย่ไป๋จึงตัดสินใจอดทนอีกสักหน่อย
เขาลองถามหยั่งเชิงว่า “งั้นเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยไหม?”
หลานเจ๋อเซียนกินไข่มุกเม็ดสุดท้ายลงไป ก่อนจะเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
“อู๋เหินอยากพบนาย แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
เย่ไป๋: ???
ทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกวะ!
คนคนนี้มันเหลือเชื่อจริง ๆ!
เย่ไป๋เกือบปลุกสายเลือดตระกูลฮั่วขึ้นมาตรงนั้น แล้วสอนบทกลอนสามอักษรให้หลานเจ๋อเซียนฟังสด ๆ
“งั้นฉันไปห้วงลึกที่หนึ่งแล้วนะ”
เย่ไป๋เดินไปได้สองก้าว แต่ก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงแอบวกกลับมา
เขาหน้าด้านเอ่ยว่า
“ห้วงลึกอันตราย ให้ท่านไปส่งผมหน่อยดีไหม?”
หลานเจ๋อเซียนพยักหน้า คล้อยตามว่า
“จริง เจ้านี่อันตรายต่อห้วงลึกอยู่เหมือนกัน”
เย่ไป๋: ......
คมคายจริง!
เห็นได้ชัดว่าแม้เย่ไป๋จะใช้กระบี่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากหลานเจ๋อเซียน หนึ่งในคู่หูอวยวิถีกระบี่
ช่วยไม่ได้ พี่รองทางนั้นยังรออยู่ เย่ไป๋จึงได้แต่พาเซียวเซียวเลอจากไป
ส่วนหลานเจ๋อเซียนอยู่ในป่านิรันดร์เพื่อทำอะไรนั้น
เย่ไป๋เดาไม่ออก และก็ขี้เกียจเดาด้วย
แต่ดวงตาเจ้าเล่ห์หลังตื่นรู้ครั้งที่สี่กลับเตือนให้เย่ไป๋นึกถึงเรื่องหนึ่ง
หลานเจ๋อเซียนมีพรสวรรค์ระดับ SS [พรสวรรค์โดดเด่นเหนือใคร] ซึ่งใกล้เคียงกับพรสวรรค์ระดับ SSS มาก