แปลให้ฟังหน่อยสิ อะไรที่เรียกว่าโชคร้ายสุด ๆ?
เย่ไป๋ไม่เคยคิดเลยว่าเซียวเซียวเลอจะแบกต้นไม้นี้กลับมาได้ทั้งเป็น
นับเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ
เย่ไป๋ถามไม่กี่คำ เซียวเซียวเลอก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ แล้วหันไปมองต้นไม้บนบ่าตัวเอง
เขานึกขึ้นได้ว่า
ก่อนหน้านี้ คนที่แบกต้นไม้นี้มาตลอดคือเสวียเหมิง ส่วนอสูรไม่แม้แต่จะแตะมัน
สีหน้าของเซียวเซียวเลอพลันแปลกประหลาดขึ้น เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก
แต่ถ้าต้นไม้นี้โชคร้ายสุด ๆ จริง ด้วยร่างกายผอมบางของเขา คงตายไปตั้งนานแล้ว ไม่มีทางแบกมันมาถึงตอนนี้ได้
เซียวเซียวเลอคิดว่า...คงไม่มีปัญหาอะไรมั้ง?
“ไม่มีปัญหาบ้าอะไรล่ะ”
เย่ไป๋พูดอย่างหงุดหงิด
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ก่อนหน้านี้จ้าวเฉียนคอยอยู่ข้างนายมาตลอดใช่ไหม?”
เซียวเซียวเลอพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว
“อ่า...ใช่ ๆ ๆ!”
มีเพียงจ้าวเฉียนเท่านั้นที่กดความโชคร้ายของซุนหลี่ไว้ได้ และช่วยชีวิตน้อย ๆ ของเซียวเซียวเลอเอาไว้
“ช่วงนี้อย่าไปไหน อยู่ข้างนอกป่านิรันดร์นี่แหละ...”
หลังจัดการที่พักให้เซียวเซียวเลอแล้ว เย่ไป๋ก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกำชับอีกครั้ง
“ไปสั่งงานที่จักรวาลสรรพสิ่ง ให้จ้าวเฉียนหาเวลาส่งต้นไม้นี่ไปให้เสวียเหมิง”
เรื่องนี้ถ้าให้คนอื่นจัดการ เย่ไป๋ไม่วางใจจริง ๆ!
อีกอย่าง เย่ไป๋เพิ่งช่วยจ้าวเฉียนไว้ครั้งหนึ่ง ขอให้ช่วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ถือว่าเกินไป
ไม่นาน เย่ไป๋ก็กลับไปยังพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง
“เฮ้อ...”
ให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน