ยืนอยู่หน้าทองคำ เย่ไป๋รู้สึกราวกับโดนโจมตีเข้าเต็ม ๆ หนึ่งหมื่นแต้ม
ต้องทำอย่างไรถึงจะเอาชนะอสูร ว่าที่จอมพลัง?
คำตอบ: สามขั้นตอน
ขั้นแรก: ใช้สกิลผลาญทรัพย์ใส่เขา
ขั้นที่สอง: บีบให้เขาออกมาสู้
ขั้นที่สาม: กำหนดสนามรบไว้ในเหมืองทอง
“ซี้ด—”
เย่ไป๋ไม่รู้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่สูดลมหายใจเข้าด้วยความหวาดเสียว แต่หนังศีรษะก็ยังชาวาบเหมือนเดิม
เสวียเหมิงปลอบอยู่ข้าง ๆ ว่า
“คิดซะว่ามันเป็นเหมืองทองแดงก็แล้วกัน!”
เย่ไป๋: ???
นี่นายกำลังปลอบคน หรือกำลังยั่วโมโหกันแน่?
พอเสวียเหมิงพูดแบบนี้ เย่ไป๋ก็ยิ่งเจ็บปวดใจ!
“ต่อให้มันเป็นเหมืองทองจริง ๆ ก็เถอะ”
เสวียเหมิงพยายามเกลี้ยกล่อม
“แต่มันก็ไม่ใช่เหมืองทองของนายสักหน่อย เป็นของห้วงลึกที่แปด นายจะปวดใจไปทำไม?”
เย่ไป๋ตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่
“ฉันเห็นมันแล้ว มันก็ต้องเป็นของฉันสิ?”
คราวนี้ถึงตาเสวียเหมิงมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือหัวบ้าง
สมกับเป็นนายจริง ๆ อสูร!
แค่เหลือบมองเหมืองทองนี้ครั้งเดียว ก็ถือเป็นของนายแล้วเหรอ?
ลองคิดดูดี ๆ ก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรนะ
เข้าใจหน่อย อสูรก็เป็นแบบนี้แหละ
เสวียเหมิงจึงยอมถอยหนึ่งก้าว
“งั้น...เดี๋ยวให้เจ้าสิบสองชดใช้เหมืองทองให้นายสักแห่งดีไหม?”
เย่ไป๋ตอบเสียงเย็น
“นี่คือเหมืองทองที่มีปริมาณสำรองมากที่สุดในห้วงลึกที่แปด”
“เทพมารองค์ที่ห้านี่เลือกที่ได้เก่งจริง ๆ”
เสวียเหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าสถานการณ์จะยุ่งยากถึงขนาดนี้!
โดยทั่วไปแล้ว เสวียเหมิงมีสองวิธีจัดการกับสถานการณ์แบบนี้