“เธอรักฉันหรือเปล่า?”
บางคนถ่อมตนจนต่ำต้อย บางคนได้รับความรัก บางคนทุ่มเททั้งใจ บางคนกลับไร้หัวใจ
คืนก่อนเทศกาลชีซี ชายหนุ่มผมดำนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แววตาเปล่งประกายดุจคบเพลิง น้ำเสียงจริงใจ
เขาอยากรู้ว่าตัวเองเป็นที่รักหรือไม่
เขารู้ว่าตัวเองคู่ควรกับความรัก
น่าเสียดาย ไม่ใช่ทุกคำถามจะมีคำตอบ เช่นเดียวกับที่ไม่ใช่ทุกครั้งที่เอ่ยเรียกจะได้รับเสียงตอบกลับ
ท่ามกลางความเงียบ สิ่งเดียวที่ชายหนุ่มได้รับคือความเงียบ
ครั้งนี้ชายหนุ่มยังไม่ทันเตะหมา เจ้าหมาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน
“มันยังไม่บรรลุนิติภาวะ จะไปรู้เรื่องความรักบ้าอะไร!”
เย่ไป๋: ......
ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีเหตุผลขนาดนั้น
เย่ไป๋ยกมือขวาขึ้น กาลเวลาเริ่มเร่งความเร็วในฝ่ามือของเขา เหรียญปรากฏร่องรอยผุพังจากกาลเวลา
แม้เวลาจะผ่านไปกว่าล้านปี เหรียญก็ยังคงเงียบงัน
เพียงแต่เงินทองซึ่งเดิมทีก็มีเสน่ห์อยู่แล้ว บัดนี้เมื่อแต่งแต้มด้วยเสน่ห์แห่งกาลเวลา ก็ยิ่งน่าหลงใหลขึ้นไปอีก
“หรือว่า...”
เย่ไป๋ลูบคาง พลางนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
“มันเป็นใบ้?”
“เย่ไป๋!”
ดวงตาแห่งการมองทะลุก็มีเรื่องอยากพูดเหมือนกันนะ! นายจะมัวคลุกคลีกับเหรียญพัง ๆ นั่นทุกวันไปทำไม!
พวกเราสองคน ไม่สิ พ่อลูกคู่นี้อุตส่าห์อดทนจนพ้นช่วงลำบากมาได้ เวอร์ชันอัปเดตตั้งหลายครั้ง ในที่สุดก็ได้มาถึงเวอร์ชันที่แข็งแกร่งเสียที
แล้วนายล่ะ?
ทิ้งตำแหน่งจอมพลังที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่ตามหาชิ้นส่วนต้นกำเนิดโลก ไม่ไปดูแลหมื่นโลกดี ๆ กลับเอาแต่คิดเรื่องเงินต่อเงิน เรื่องนายรักฉัน ฉันรักนายอะไรพวกนั้น...