บทที่ 668 อสูรชนะจนเฮลั่น
ปีศาจจ้องปืนพกอัตโนมัติในมือ แล้วตกอยู่ในห้วงความคิด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยถาม
“ฉันได้ยินมาว่าเกมรูเล็ตต้องใช้ปืนลูกโม่ไม่ใช่หรือ?”
ปืนลูกโม่ที่ว่าคือปืนซึ่งมีโม่บรรจุกระสุน ใส่กระสุนเข้าไปหนึ่งนัดหรือหลาย ๆ นัด แล้วหมุนโม่ก่อนลั่นไก...
เพราะเป็นโม่บรรจุกระสุน จึงมีโอกาสยิงกระสุนออกมา และมีโอกาสยิงได้แค่เสียงเปล่า
นี่ต่างหากคือเกมรูเล็ตแบบปกติ!
เกมนี้เล่นกันด้วยหัวใจที่เต้นระรัว!
การกระทำอันตราย โปรดอย่าลอกเลียนแบบ
แต่อสูรกลับยื่นปืนพกอัตโนมัติที่ขึ้นลำไว้แล้วให้เธอ
ปืนพกอัตโนมัติที่ว่าก็คือปืนที่ทำงานอัตโนมัตินั่นแหละ...
เหนี่ยวไกแล้วปืนก็ลั่น...
ว่าที่จอมพลังแห่งเผ่าปีศาจอดทอดถอนใจไม่ได้
“สมเป็นเจ้าจริง ๆ อสูร!”
เย่ไป๋เผชิญหน้ากับข้อกังขาของศัตรูอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ใช่แล้ว ปืนกระบอกนี้ชื่อ ‘จั่วหลุน’”
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”
โอ้ ตั้งชื่อปืนว่าจั่วหลุนงั้นหรือ!
ปีศาจได้เปิดหูเปิดตาอีกครั้ง
คนไร้ยางอายอย่างอสูรที่ยังพูดจาหน้าตาเฉยเช่นนี้ ช่างหาได้ยากจริง ๆ!
ไม่สิ ต้องเรียกว่าไม่มีใครเหมือนเลยต่างหาก!
ในเมื่ออสูรทำตัวไม่สมเป็นคน
เธอก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังด้านปีศาจของตนอีกต่อไป
เข้ามาเลย มาทำร้ายกันให้ตายไปข้าง!
ผู้สืบทอดสายเลือดผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งเผ่าปีศาจถือปืนพกอัตโนมัติ แล้วหันปากกระบอกปืนไปทางอสูร!
“บอกแค่ว่าจะเล่นรูเล็ต ไม่ได้บอกนี่ว่าจะยิงกันยังไง?”
ขณะพูด ปีศาจก็เหนี่ยวไก ไม่เปิดโอกาสให้อสูรหลบแม้แต่น้อย!