เทียนผิงรับเงินมา ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
“พี่ไป๋ รอระบบหน่วยกิตเสร็จเมื่อไร ผมจะโอน 10 หน่วยกิตให้พี่”
เทียนผิงนี่เป็นคนดีจริง ๆ!
เย่ไป๋แทบจะน้ำตาไหล
สมัยนี้ มีแต่ในมหาวิทยาลัยเท่านั้นที่ยังเจอคนใสซื่อแบบนี้ได้
สังคมช่างซับซ้อน จิตใจคนดุจอสูร
แน่นอนว่า
หลัก ๆ ก็เพราะเทียนผิงไม่เคยคลุกคลีกับอสูรมาก่อน จึงยังไม่มีวี่แววว่าจะกลายเป็นอสูร
หลังการฝึกจบลง ก็ถึงเวลาทำกิจกรรมอิสระ ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน
ระหว่างทางกลับ เทียนผิงเร่งฝีเท้าเล็กน้อย พลางภาวนาว่าจะไม่เจอหวังโหมว
บางครั้ง ยิ่งกลัวอะไร สิ่งนั้นก็ยิ่งโผล่มา
เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
“เทียนผิง! เทียนผิง!”
พอได้ยินเสียงของหวังโหมว เทียนผิงก็อดสะดุ้งไม่ได้ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
แต่เทียนผิงเตรียมแผนรับมือไว้แล้ว!
เขาคิดหาทางแก้ตัวไว้เรียบร้อย
อย่างไรก็ต้องทำให้หลงเกอรอดจากการโดนซ้อมคราวนี้ให้ได้!
ยังไม่ทันที่เทียนผิงจะเอ่ย อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นก่อน
“เทียนผิง ไม่ต้องปิดบังหรอก”
หวังโหมวจากห้องหนึ่งเทียนจื้อตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดอย่างเป็นมิตร
“ฉันรู้อยู่แล้ว วันนี้เสี่ยวหลงทะลวงขั้นระหว่างฝึกอีกแล้ว!”
เทียนผิง: ???
หลงเกอ ฟังผมแก้ตัว... ไม่สิ... อธิบายก่อน...
คราวนี้ผมไม่ได้หลอกพี่จริง ๆ นะ!
“พี่...รู้ได้ยังไง?”
เทียนผิงประหลาดใจอยู่บ้าง เขาตกลงกับหลงเกอและพี่ไป๋ไว้แล้วว่าจะรับผิดแทนเอง
แล้วทำไมเรื่องถึงโยนไปลงที่หลงเกอได้ล่ะ?
“ฉันว่านายนี่เลอะเลือนไปแล้ว”