เหรียญทองนิรันดร์ 2,500 ล้านเหรียญ!
เจ้าตัวน้อยแสนดี น่ารักชวนหลงใหล เปี่ยมเสน่ห์เหลือล้นเหล่านั้น พอสัมผัสกับเย่ไป๋ก็พลันลอกสีทองออก กลายเป็นเจ้าตัวน้อยอย่างเหรียญทองแดงแทน
ยิ่งไปกว่านั้น การเสียเงินยังมีเสน่ห์มหัศจรรย์อย่างหนึ่ง
เย่ไป๋ไม่จำเป็นต้องแตะเหรียญทองทุกเหรียญ
ขอแค่แตะเบา ๆ ครั้งเดียว เหรียญทองทั้งหมดบนภูเขาทองก็จะเปลี่ยนเป็นเหรียญทองแดงเองโดยอัตโนมัติ
เย่ไป๋ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกจากภูเขาทองเหล่านั้นมาได้อย่างไร
เขาราวกับคนสิ้นหวัง เป็นเหมือนศพเดินได้ เดินจากพื้นที่ส่วนตัวออกมาอย่างเหม่อลอย
เมื่อมองแผ่นหลังของเขา ปรมาจารย์ยัยทึ่มกลับรู้สึกถึงบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
“ซี๊ด—”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มคิดในใจ
“หรือว่าฉันจะเล่นงานหมอนี่หนักเกินไปนะ?”
เดรากูลากวาดตามองยัยทึ่ม ก่อนหัวเราะเยาะในใจ
ช่างเป็นยัยทึ่มจริง ๆ
สงสารจอมมารเนี่ยนะ?
ยังเด็กเกินไปแล้ว...
เดรากูลาตะโกนเรียกกู่จินให้มาช่วยเอาเหรียญทองแดงทั้งหมดนี้เข้าคลัง
“เก็บให้ละเอียด อย่าให้ขาดไปแม้แต่เหรียญเดียว!”
กู่จินสมกับเป็นก็อบลินชั้นยอด ใช้เวลาไม่นานก็ตรวจนับเหรียญทองแดงเสร็จ
“แปลกสิ...”
กู่จินมองสมุดบัญชี พลางครุ่นคิด
ทำไมถึงขาดเหรียญทองแดงไปหนึ่งเหรียญล่ะ?
เดรากูลาขยับเข้ามาใกล้ กวาดตามองสมุดบัญชีแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
เขาล้วงเหรียญทองออกมาจากกระเป๋า วางตรงหน้ากู่จิน แล้วกำชับว่า
“เมื่อกี้เหรียญทองเหรียญนี้ติดอยู่ในรอยแยก ฉันตาไวเลยเก็บขึ้นมาได้ ตอนลงบัญชีอย่าลืมเรื่องนี้ล่ะ!”
กู่จินพยักหน้าหงึก ๆ รับรองว่าจะไม่ลืมเด็ดขาด เดรากูลาถึงได้ฮัมเพลงเดินจากไป