“เร็วเข้า ได้เวลาทำงานแล้ว!”
กายอินพาผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสี่คนเดินไปยังสายการผลิตที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว
กู่จินกำลังจัดแจงงานให้แต่ละคนอยู่ข้าง ๆ
“แต่ละวันทำงานแค่สองกะ...”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสแวมไพร์ทั้งสี่คนยังถือว่าสงบนิ่งอยู่
ไม่ต้องพูดถึงสองกะเลย ต่อให้ทำงานสามกะสลับกัน จะยากอะไรนักหนา?
“กะละ 12 ชั่วโมง”
ผู้อาวุโสทั้งสี่: ???
อดเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้
“เดี๋ยวก่อน แบบนี้ก็แปลว่าพวกเราต้องทำงานทุกนาทีทุกวินาทีเลยไม่ใช่หรือ?”
ถึงจะเป็นแวมไพร์ ก็ยังรู้สึกว่าสวัสดิการแบบนี้ดูดเลือดกันเกินไปหน่อย
“ทำไม มีปัญหาเหรอ?”
กายอินกวาดตามองมา อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปหลายองศา เหล่าผู้อาวุโสพากันหุบปากเงียบกริบ
“เจ้านายของผมเป็นคนมีน้ำใจมากนะ!
เพราะจ่ายคุณูปการจอมสงครามไปจำนวนมากเพื่อซื้อพวกท่านมา เงินก้อนนี้ก็ต้องให้พวกท่านทำงานใช้คืนก่อน สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?”
คำพูดของกู่จินมีเหตุมีผลจนชวนให้คนเชื่อ
เหล่าผู้อาวุโสคิดหาเหตุผลมาคัดค้านไม่ออกไปชั่วขณะ
“แน่นอนว่า รายได้ 70% ที่พวกท่านได้ในแต่ละวันจะนำไปชำระหนี้ก่อน จ่ายดอกเบี้ยก่อนเงินต้น ส่วนอีก 30% ถือเป็นรายได้ส่วนตัว หักภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา 24% แล้ว ยังเหลืออีก 6%!”
ตอนนี้หัวของเหล่าผู้อาวุโสเริ่มมีเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมาแล้ว
จะบอกว่าวิธีคำนวณนี้ไร้ช่องโหว่ก็คงไม่ใช่ เพราะมันเต็มไปด้วยช่องโหว่ต่างหาก!
นี่มันหาทางขูดรีดกันชัด ๆ!
กู่จินอธิบายต่อ