“นายถึงกับย้ายภูเขามาทั้งลูกจริง ๆ เหรอ?!”
เมื่อมองภูเขาหิมะตรงหน้า ปรมาจารย์ยัยทึ่มก็ไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ
ไม่นานนักเธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไม่สิ! นี่จางเซียวเหยาเป็นคนย้ายออกมาสินะ?!”
เย่ไป๋กลอกตาใส่
“ช่วยให้เกียรติจอมพลังแห่งมนุษยชาติขั้นพื้นฐานหน่อยได้ไหม!”
เรียกจางเซียวเหยาอยู่ได้ แกเผ่าปีศาจนี่ช่างวางอำนาจนักนะ!
เห็นแก่ที่ปรมาจารย์ยัยทึ่มมีคุณูปการต่อมนุษยชาติ เย่ไป๋จึงอดทนไว้ก่อน
เมื่อเย่ไป๋ยืนอยู่บนจุดสูงสุดและได้รู้ความลับมากมาย รวมถึงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา แม้แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า
ผู้ช่วยตัวฉกาจของมนุษยชาติกลับเป็นปรมาจารย์ยัยทึ่มจากเผ่าปีศาจ...
หมอนี่เอาแต่คิดจะเป็นคนทรยศอย่างเดียว
ตั้งแต่ยุคของเมิ่งยีน ปรมาจารย์ยัยทึ่มก็เริ่มทำตัวเป็นนักลงทุนเทวทูตแล้ว
เธอลงทุนกับหุ้นดาวรุ่งอย่างมนุษยชาติมาตั้งแต่ต้นจนจบ
ตอนนั้นอู๋เหินพูดว่าใช้กระบี่ขู่ให้ปรมาจารย์ยัยทึ่มมาช่วยอสูรสร้างอุปกรณ์
แต่ความจริงแล้ว นี่คงเป็นส่วนหนึ่งของการร่วมมือระยะยาวระหว่างเธอกับมนุษยชาติ!
นี่ไม่ใช่แค่สมองมีความคิดทรยศแล้ว แต่ทั้งตัวมารของเธอสร้างมาจากความคิดทรยศเลยต่างหาก!
ปรมาจารย์ยัยทึ่มไม่สนใจเย่ไป๋ เธอเดินวนดูรอบภูเขาหิมะ
ยิ่งดูก็ยิ่งมั่นใจว่าจางเซียวเหยาเป็นคนสร้างมันขึ้นมา
อสูร...ยังขาดฝีมืออยู่นิดหน่อย
“ยัยทึ่ม มีเรื่องจะถามหน่อย”
เย่ไป๋นั่งอยู่บนภูเขาหิมะ รู้สึกสบายไปทั้งตัว จึงเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า
“ทำไมหลังจากพรสวรรค์ของฉันปรากฏเป็นรูปธรรมแล้ว ถึงรู้สึกว่าตัวเบาสบายขึ้นเยอะ?”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยอย่างดูแคลนว่า