เย่ไป๋, เสวียเหมิง: ???
ความแสบของเทพมารองค์ที่ห้าทำเอาเอวอสูรเคล็ดไปเลย
เขาอยากตายจริง ๆ สินะ!
ไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพลิกสถานการณ์!
ในสนามรบ สถานการณ์เปลี่ยนแปลงได้ในชั่วพริบตา
เย่ไป๋ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเทพมารองค์ที่ห้า!
จะช่วยยังไงล่ะ!
เรื่องนี้กลายเป็นปัญหาที่เย่ไป๋ปวดหัวที่สุดในตอนนี้
เขาคงไม่ยืนอยู่ตรงหน้าเทพมารองค์ที่ห้าแล้วตะโกนว่าตัวเองจะพิทักษ์มรรคาให้หรอกนะ?
กลายเป็นตุ๊กตาซ้อนตุ๊กตาไปแล้วเนี่ย
เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง?
ไม่มีทางเด็ดขาด
เย่ไป๋ยอมมองเทพมารองค์ที่ห้าตายไปต่อหน้าต่อตา ดีกว่าเอาเส้นขนบนตัวไปเสี่ยงแม้แต่เส้นเดียว
ต้องทำอะไรสักอย่าง...
สายตาของเย่ไป๋หยุดอยู่ที่เสวียเหมิง แล้วก็มองเห็นต้นไม้ทองคำต้นนั้น
ในชั่วพริบตา เย่ไป๋ก็มีความคิดสุดบ้าบิ่นขึ้นมา!
อยากช่วยเทพมารองค์ที่ห้า ก็มีแต่ต้องลองเชื่อในปาฏิหาริย์ดูสักครั้ง!
ต้องเป็นเจ้านี่แหละ!
เย่ไป๋คว้าต้นไม้ทองคำมา แล้วตะโกนลั่น
“เผ่น!”
เสวียเหมิงถึงกับมึนไปเลย!
อสูรกินยาผิดขนานมาหรือไง?
เสวียเหมิงแบกต้นไม้แล้วไม่กลัวตาย ก็เพราะมีสกิลพ้นเคราะห์
แล้วอสูรมีอะไร?
สองชีวิตหรือไง?
ความจริงแล้ว ตอนนี้เย่ไป๋เองก็ลนลานมาก
ตัวเลขเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาไม่หยุด:
[โอกาสรอดชีวิตในขณะนี้: 194%]
[โอกาสรอดชีวิตในขณะนี้: 192%]
บ้าเอ๊ย!
จะตายแล้ว!
เย่ไป๋วิ่งหนีอย่างไม่เลือกทิศทาง ไม่นานก็ถูกพวกที่ไล่ตามมาพบเข้า
มีคนสังเกตเห็นต้นไม้ทองคำที่แบกอยู่บนไหล่ของเขา จึงตะโกนเสียงดัง
“จับอสูรไว้ แย่งต้นไม้มา!”