หลังเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมตลอดทั้งวัน
เย่ไป๋ก็กลับหอพักของตัวเอง
ทำตามขั้นตอนเดิม เตรียมทุกอย่างให้พร้อม แล้วกลับไปยังป่านิรันดร์
ที่นี่ต่างหากที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยที่สุด
ภายในพื้นที่ส่วนตัว
แสงสีเขียวเริ่มกะพริบอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านไป 0.1 วินาที ร่างของเย่ไป๋ก็ปรากฏขึ้น
“นายท่านผู้สูงศักดิ์ วันนี้มาเร็วจังเลยนะครับ?”
เดรากูลายัดกระดูกไหล่เป็ดเข้ากระเป๋า ก่อนจะวิ่งกระดี๊กระด๊าเข้ามาหา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
“ขอดูหน่อย เมื่อวานพวกนายคุยอะไรกัน”
เย่ไป๋เปิดภาพจากกล้องวงจรปิด พลางดูบันทึกภาพไปด้วยและถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ช่วงนี้ปรมาจารย์ยัยทึ่มมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
“มีครับ!”
เดรากูลาพยักหน้าหงึก ๆ
“เมื่อวานปรมาจารย์ไปเขย่าต้นไม้เงินมาครับ!”
“เขย่าต้นไม้เงิน?”
เย่ไป๋สงสัยขึ้นมา ปีศาจตนนี้คิดจะก่อเรื่องอะไรอีก
ตั้งแต่โดนต้นไม้เงินเล่นงานไปหลายครั้ง ปรมาจารย์ยัยทึ่มก็เดินอ้อมต้นไม้เงินมาตลอด
แต่คราวนี้กลับเขย่าเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนงั้นเหรอ?
เย่ไป๋ถามต่อ
“แล้วผลเป็นยังไง?”
“อุปกรณ์ชิ้นหนึ่งถูกต้นไม้เงินกลืนไปครับ”
เดรากูลาพูดเสียงเบา
“ตอนนี้ปรมาจารย์อารมณ์ไม่ดีมาก นายท่าน...อย่าหัวเราะสะใจขนาดนั้นสิครับ”
เมื่อปรมาจารย์ยัยทึ่มไม่เป็นอะไร เย่ไป๋ก็โล่งใจขึ้นมาก
เรื่องตัวหมากน่ะ
เย่ไป๋ยังกลัวอยู่ไม่น้อยว่าความลับจะแตก
แต่จากการสังเกตอย่างละเอียดรอบคอบของเขา ปรมาจารย์ยัยทึ่ม เสวียเหมิง และสวี่ชิงเฟิงต่างก็ไม่มีท่าทีผิดปกติ
แปลว่า...ไม่น่ามีปัญหา!
หลังดูบทสนทนาระหว่างกายอินกับเดรากูลาจบ
เย่ไป๋ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว จึงเรียกแวมไพร์ทั้งสองมาคุยกันอย่างเปิดอก