เมฆขาวลอยเอื่อย โลกมนุษย์ไร้ถ้อยคำ
นักพรตนั่งอยู่บนชั้นที่ 99ของหอคอยนิรันดร์ ไม่ใส่ใจวันเวลา
วันหนึ่ง ท่านลืมตาขึ้น มองไปเบื้องหน้า
บนชั้นที่ 99ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย มีเพียงผีเสื้อตัวหนึ่งที่อยู่เคียงข้างนักพรตเสมอ เมื่อท่านมอง ย่อมมองไปยังมัน
ผีเสื้อลอยอยู่เบื้องหน้านักพรต ไม่ขยับปีก แต่ความหมายที่สื่อออกมากลับชัดเจน
“มีธุระอะไร?”
นักพรตถามกลับ “วันไหน?”
ผีเสื้อส่ายหน้า มันไม่รู้จักวันเดือน รู้เพียงความอิสระ
ไม่ใช่ว่ามันไม่มีความสามารถจะรู้ แต่เป็นเพราะไม่ใส่ใจ
ดวงตะวันกับดวงจันทร์ผลัดเปลี่ยนกัน แล้วเกี่ยวอะไรกับมันด้วย?
หากพูดถึงพลังแล้ว สิ่งที่เรียกว่าดวงตะวันกับดวงจันทร์ก็ไม่ต่างจากฝุ่นผงเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน มนุษย์จะสนใจเม็ดทรายสองเม็ดในทะเลทรายหรือ?
มนุษย์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น วิญญาณยิ่งไม่มีทาง
แต่นักพรตกลับทำ
ในเมื่อท่านถาม ย่อมต้องมีคำตอบ
“วันแรงงาน?”
นักพรตคล้ายเคยได้ยินอาจารย์พูดถึง ในสมัยโบราณ วันนี้คือ...วันแรงงานงั้นหรือ?
ไม่ว่าจะตีความคำว่าแรงงานอย่างไร ก็ต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง
เพราะเหตุนี้ท่านจึงเกิดความคิดขึ้นมา แต่แค่นี้ยังไม่พอ ในเมื่อเป็นวันแรงงาน ก็ย่อมเป็นเทศกาลแห่งการทำงาน
มีอะไรที่ท่านต้องลงมือทำเองบ้าง?
นักพรตไม่รู้
ดังนั้นท่านจึงตัดสินใจออกไปดูโลกมนุษย์
จุดหมายแรกของนักพรตคือหออสูร
ตามแบบที่อสูรวางไว้ตั้งแต่แรก นักพรตและจอมพลังอีกหลายคนควรมาที่หอคอยแห่งนี้