ซวยงั้นเหรอ?
สีหน้าของปรมาจารย์ยัยทึ่มพลันเย็นชา
เอามาให้เจ้าถึงพื้นที่ส่วนตัว นี่แหละซวยที่สุด!
สายตาของเธอจับจ้องใบไม้ทองคำ
ปรมาจารย์ยัยทึ่มต้องคิดให้ดีว่านี่อาจเป็นโอกาสเดียวในชีวิตที่จะแย่งทองคำจากมืออสูร...
ไม่ต้องคิดแล้ว! ใช่แน่นอน!
ถึงจะซวย ปรมาจารย์ยัยทึ่มก็เอา!
ฟึ่บ—
ปรมาจารย์ยัยทึ่มหยิบใบไม้ทองคำไป เย่ไป๋มองอีกฝ่ายตาละห้อย
“ยัยทึ่ม กว่าจะได้ทองมาให้เจ้าสักครั้งไม่ง่ายเลยนะ เจ้าไปเขย่าต้นไม้เงินหน่อยสิ”
ตอนนี้เย่ไป๋ไม่หวังของที่ปรมาจารย์ยัยทึ่มเขย่าออกมาแล้ว
เขาดูปรมาจารย์ยัยทึ่มเขย่าต้นไม้เงินเพื่อความบันเทิงล้วน ๆ
ถ้าจะหาความบันเทิง ก็ต้องดูปรมาจารย์ยัยทึ่มเขย่าต้นไม้เงิน
คิดจะไปก็ไปทันที
ทั้งสองมาถึงหน้าต้นไม้เงิน เย่ไป๋ปูแผ่นพลาสติกไว้บนพื้นก่อน
ปรมาจารย์ยัยทึ่มขมวดคิ้ว งุนงงอย่างยิ่ง
เดรากูลาถามได้ถูกจังหวะพอดี
“นายท่าน โปรดอภัยให้ความตื้นเขินและเขลาของกระผม บ่าวผู้ต่ำต้อยของท่านพอจะมีเกียรติได้ทราบหรือไม่ว่า ท่านมีเจตนาลึกซึ้งใดในการกระทำเช่นนี้”
กายอินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ:......
เส้นทางการประจบสอพลอช่างไร้หนทางที่กายอินจะตามเดรากูลาทันในชาตินี้!
แค่เรื่องคลังคำศัพท์
กายอินก็แพ้ขาดลอยแล้ว
ยิ่งรวมกับสำเนียงของเอิร์ลเผ่าโลหิตเก่าแก่อย่างเดรากูลา
คำเดียว—ถึงรสถึงชาติ!
เย่ไป๋อธิบายว่า
“กันไม่ให้ใบไม้ทองคำร่วงลงมาเปื้อนต้นไม้เงินของฉัน”
ปรมาจารย์ยัยทึ่ม:......
หมอนี่คิดเผื่อไว้รอบคอบดีเหมือนกัน!
ปรมาจารย์ยัยทึ่มยื่นมือไปเขี่ยต้นไม้เงินสองสามที