195%?!
เย่ไป๋อยากพูดแค่ประโยคเดียวว่า:
ฉันจะเป็นคนนำทัพบุกเอง!!
ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว!
อันที่จริง
แสงสีเหลืองอ่อนที่ปกคลุมร่างเย่ไป๋ เป็นเอฟเฟกต์จากอุปกรณ์ที่เรียกว่า[ระฆังยามรุ่งอรุณ]
รายละเอียดของเอฟเฟกต์ยังไม่ทราบ
ที่รู้เพียงอย่างเดียวคือเอฟเฟกต์ช่วยชีวิตทรงพลังสุด ๆ!
ตอนนั้นเซียวเหยาเข้าไปในป่านิรันดร์และนำชุดระฆังกับกลองออกมา
ซึ่งก็คือ[ระฆังยามรุ่ง กลองยามค่ำ]ในตำนาน
เรื่องนี้เย่ไป๋เคยได้ยินจิ่วเย่เล่าให้ฟัง
เห็นได้ชัดว่าจิ่วเย่ นักประดิษฐ์ประวัติศาสตร์ผู้เลื่องชื่อ คราวนี้กลับไม่ได้แต่งประวัติศาสตร์ขึ้นมาเองอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนัก
ระฆังยามรุ่ง กลองยามค่ำมีโอกาสใช้งานไม่บ่อย
ครั้งนั้นที่ชั้นเจ็ด ตอนที่คนจากนิกายมารลอบวางแผนสังหารอสูร เซียวเหยาเคยใช้มันครั้งหนึ่ง
แค่เคาะกลองยามค่ำเบา ๆ ก็สังหารจอมสงครามขั้นเก้าได้ในพริบตา
เมื่อคิดว่าคนลงมือคือเซียวเหยา ดูแล้วก็สมเหตุสมผลอยู่
ตอนศาสตราจารย์หลานออกเดินทางสู่ห้วงลึก เซียวเหยาก็เคยตีระฆังยามรุ่งอรุณเพื่อส่งเขาเช่นกัน
เรื่องเหล่านี้เย่ไป๋รู้ดี
นอกจากจะโล่งใจแล้ว เขายังรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา...
เซียวเหยาไม่เคยทำอะไรเกินจำเป็น
ตอนนี้เซียวเหยากำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการครุ่นคิด พลังทุกหยดล้วนสำคัญ
แต่กลับตีระฆังยามรุ่งอรุณให้เย่ไป๋ เพื่อส่งเขาเดินทางช่วงสุดท้าย
นั่นไม่ได้หมายความว่า...เย่ไป๋ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ หรอกหรือ?
ซี้ด—
เย่ไป๋สูดลมหายใจเย็นเยียบ
การเป็นว่าที่จอมพลังเป็นอาชีพเสี่ยงตายจริง ๆ!