เมื่อมองเด็กน้อยที่ถูกส่งมาตรงหน้า เทพมารองค์ที่ห้าก็ลำบากใจจนไม่รู้จะเดินหน้าหรือถอยหลัง
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ในมิตินี้จะมีเทพมารที่ไร้คุณธรรมมากกว่าตนอยู่ด้วย!
อสูร ว่าที่จอมพลังแห่งมนุษยชาติแท้ ๆ กลับไร้คุณธรรมเหมือนกัน!
“น่ารำคาญชะมัด ไสหัวไป! ไสหัวไป! ไสหัวไป!”
เทพมารองค์ที่ห้าเดินอ้อมเด็กน้อยไป พลางจ้องเย่ไป๋ที่กำลังจะฟาดฝ่ามือใส่
กินข้าวหรือยัง?
ถ้ายัง ก็รับฝ่ามือฉันไปสองที!
เย่ไป๋หลบไปหลังคุกกระบี่... ตีไม่ถึง!
คราวนี้เทพมารองค์ที่ห้าถึงได้สังเกตเห็นคุกกระบี่ที่สร้างจากท่อนไม้ สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึม
“ของสิ่งนี้...”
ทั้งพลังและขอบเขตของเขาน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง พอเข้ามาในมิตินี้ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น สายตาย่อมไม่ธรรมดา
เทพมารองค์ที่ห้ามองปราดเดียวก็รู้ว่าคุกกระบี่นี้เป็นผลงานของจอมพลังตัวจริง
เขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่าของสิ่งนี้จะเป็นสิ่งที่อสูรจินตนาการขึ้นมาเอง
ในจิตใต้สำนึกของเย่ไป๋ เขาคิดว่าฝีมือของพี่รองต้องแข็งแกร่งกว่าแน่นอน
เพราะมโนเก่งเกินไป เรื่องที่ฉันต้องนั่งคุกอยู่ในแม่น้ำแห่งกาลเวลาเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย...
เทพมารองค์ที่ห้าขมวดคิ้ว ก่อนยื่นมือไปแตะคุกกระบี่
มือของเขาไวมาก ทุกครั้งสามารถดึงท่อนไม้ออกมาได้ 2-3 ท่อน แถมแทบทุกครั้งยังทำได้อย่างหมดจด