ป่านิรันดร์
หลังกลับออกมาจากพื้นที่ส่วนตัว เย่ไป๋ก็ไปหาศาสตราจารย์หลานก่อน
เขาต้องไปวังวนสุญญากาศขนาดยักษ์อยู่แล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น
เย่ไป๋ก็ยังมีเรื่องกังวลอยู่ข้อหนึ่ง
“จู่ ๆ ผมหายไปตั้งนาน ทางโรงเรียนจะอธิบายยากหรือเปล่า?”
ศาสตราจารย์หลานเข้าใจเรื่องที่อสูรอยากปกปิดตัวตนต่อไป
ถึงอย่างไรก็เป็นอสูร จะคิดแบบนี้ก็สมเหตุสมผลดี
ส่วนเรื่องที่เย่ไป๋กังวล ศาสตราจารย์หลานก็จัดการให้ได้อย่างรวดเร็ว
เขาใช้วิธีที่ง่ายที่สุด
“ติ๊ง—”
เครื่องสื่อสารของเย่ไป๋ได้รับแจ้งเตือน
“ภาคเรียนสั้นจะสิ้นสุดในวันพรุ่งนี้ ปิดภาคฤดูร้อน 2 เดือน กำหนดเปิดภาคเรียนจะแจ้งให้ทราบภายหลัง ระหว่างวันหยุดสามารถจัดการเวลาได้ตามอัธยาศัย...”
มหาวิทยาลัยทั่วโลกปิดเทอมกันหมดแล้ว
เย่ไป๋: ......
เป็นวิธีที่ง่ายแต่เด็ดขาดจริง ๆ!
สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ แม้แต่ช่วงวันหยุดก็ยังมีการบ้านมากมายให้ทำ
ส่วนเย่ไป๋ก็อ้างได้ว่าต้องไปกับอาจารย์ของตัวเอง แล้วหายตัวไปสักพัก
จัดการปัญหาที่ค้างคาใจเรียบร้อยแล้ว เย่ไป๋ก็เริ่มเรียกพรรคพวก
เสวียเหมิงไม่ต้องเรียก
ถึงเวลาเย่ไป๋แค่บอกเขาสักคำก็พอ
ตอนนี้พบห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดแล้ว
เสวียเหมิงไม่จำเป็นต้องอยู่ห้วงลึกที่สอง คนใช้แรงงานมีอิ่งสามคนเดียวก็พอ
เย่ไป๋ไปวังวนสุญญากาศขนาดยักษ์ก็เพื่อช่วยจิ่วเย่ด้วย
ช่วยจิ่วเย่ก็เท่ากับช่วยพ่อของเขา!
เสวียเหมิงติดตามเย่ไป๋ ย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว!
จัดการขาข้างที่แข็งแกร่งที่สุดได้แล้ว
เย่ไป๋ก็ให้เสวียเหมิงคุ้มกันไปยังห้วงลึกที่แปด เพื่อแจ้งเทพมารองค์ที่แปดว่าครั้งนี้ให้ร่วมวังวนสุญญากาศขนาดยักษ์ด้วย