เจ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตของโลกนี้หรือ?
พอได้ยินคำพูดของเทพมังกร เย่ไป๋ก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง
“พูดได้ดี คราวหน้าไม่ต้องพูดอีก”
นี่คือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเย่ไป๋ เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าพรสวรรค์ระดับ SSS เสียอีก
เซียวเหยารู้ หรือจะพูดให้ถูกคือ เซียวเหยารู้เพียงบางส่วน
แม้แต่การข้ามมิติของเย่ไป๋ก็อาจเกี่ยวข้องกับเซียวเหยา
ถึงอย่างนั้น เซียวเหยาก็ยังมีท่าทีเรียบเฉยต่อเรื่องนี้มาก
โลกใบนี้กว้างใหญ่พอที่จะรองรับเจ้าได้
คำพูดประโยคนี้เองที่ทำให้เย่ไป๋ปล่อยวางปมในใจได้อย่างหมดจด
แต่เมื่อทุกอย่างสงบลง เย่ไป๋ถึงได้รู้ว่าเรื่องราวไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดไว้เลย
ลึก ๆ แล้วเขารู้สึกไม่สบายใจอยู่ราง ๆ แต่กลับบอกใครไม่ได้
เซียวเหยาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย
กระทั่งเย่ไป๋ได้พบพี่รองในแม่น้ำกาลเวลา
อู๋เหินเตือนเย่ไป๋ตรง ๆ ด้วยวิธีการอย่างหนึ่งว่า ชาติกำเนิดของเขามีปัญหา
วิธีแบบนี้สมกับเป็นพี่รองจริง ๆ
แต่หลังจากพบกันครั้งนั้น ยิ่งเย่ไป๋ครุ่นคิดมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล
อย่างแรก วิธีการนัดพบก็แปลกมากแล้ว
อู๋เหินมีวิธีติดต่อเย่ไป๋ได้เป็นหมื่น แต่กลับเลือกวิธีที่ยุ่งยากที่สุดอย่างนั้นหรือ?
นี่ไม่สมกับเป็นอู๋เหินเลย
อย่างที่สอง คือหัวข้อที่พูดคุยกัน