คำพูดประโยคเดียวของอสูรทำให้เสวียเหมิงถึงกับมึนงง!
อสูรกับอู๋เหินสูสีกันงั้นเหรอ?
ล้อเล่นอะไรกัน!
เสวียเหมิงยอมรับไม่ได้!
เสวียเหมิงตอบกลับทันที «ฉันไม่เชื่อ!»
«ฮึ ๆ»
เย่ไป๋พูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่า
«ฉันมีความกล้าไปหลอกเจ้าหรือไง?»
เสวียเหมิง: ......
ฟังเผิน ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง
แต่พอลองคิดให้ดี
อสูรไม่กล้าเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นจริง ๆ
อสูรนี่ทั้งขี้ขลาดทั้งห้าวหาญ
จะว่าขี้ขลาดก็ใช่ จะว่ากล้าก็ใช่
ในเมื่ออสูรกล้าพูดแบบนี้ เรื่องก็คงเป็นจริงอยู่มาก
เย่ไป๋กลัวจะหลุดพิรุธ จึงตัดการสื่อสารไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เสวียเหมิงซักต่อ
เขานั่งอยู่ในรังหมาป่า แล้วสั่งเหล้าไม่อั้นมาดื่มหลายแก้ว
พอดีเลย ศิษย์รักของเขา เย่จิ่ว มาถึง!
«เอ๊ะ อัปเลเวลเร็วขนาดนี้เชียว?»
เย่ไป๋มองเย่จิ่ว ทั้งที่ไม่ได้เจอกันแค่หนึ่งสัปดาห์ อีกฝ่ายกลับมีเลเวลถึง 899 แล้ว ใกล้จะทะลวงสู่ขั้นจอมสงครามเต็มที!
เย่จิ่วถ่อมตัวมาก เขาตอบอย่างจริงจังว่า
«ทั้งหมดเป็นเพราะอาจารย์เมิ่งซือชี้แนะได้ดี»
«เจ้ากำลังจะเลื่อนขั้นเป็นจอมสงครามแล้ว อาจารย์ก็ไม่มีอะไรจะมอบให้...»
เย่ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเข้าสู่จักรวาลสรรพสิ่ง แล้วเลือกซื้ออุปกรณ์ชิ้นที่ถูกที่สุดจากของที่เย่จิ่วเคยมี
ของชิ้นนี้ เย่ไป๋เคยมอบให้เซียวเหยา
ตอนนี้เขาต้องควักเงินตัวเองซื้อกลับมาอีกครั้ง
«เอ้า รับไป»
เย่ไป๋ยื่นอาวุธให้เย่จิ่ว พร้อมกำชับว่า
«เรื่องที่เสวียเหมิงถูกปีศาจหลอกล่อ อาจารย์มีเป้าหมายแล้ว
เป็นสัตว์อสูรเลเวล 999 อีกไม่กี่วันอาจารย์จะไปฆ่ามัน»