เมื่อเห็นคนคุ้นหน้าที่อยู่ตรงหน้า ราชันสวรรค์ฮั่วก็ปล่อยมือเงียบ ๆ แล้วปิดฝาหม้อนึ่งกลับเข้าไป
อิ่งเก้าได้ยินเสียง จึงเดาออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
ทั้งสองเงียบงัน ค่อย ๆ ถอยหลัง เตรียมออกจากถ้ำ
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของชายคนหนึ่งดังมาจากในหม้อนึ่ง
“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”
ราชันสวรรค์ฮั่วส่งสายตาให้อิ่งเก้า อิ่งเก้าก็เข้าใจความหมายทันที
ราชันสวรรค์ฮั่วถามว่า “หมอนี่ดวงซวยขนาดนี้ ไม่น่าจะตายหรอกมั้ง?”
อิ่งเก้าส่ายหน้าเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
อิ่งเก้า: “ก็ไม่แน่หรอก แช่แข็งมาหลายปีขนาดนี้...”
เรียกว่าคุยกันแบบเข้ารหัสก็ได้
หลังจากเงียบกันไปครู่หนึ่ง ทั้งสองก็ถอนหายใจพร้อมกันอย่างรู้ใจ สุดท้ายทำได้เพียงเดินเข้าไปเปิดหม้อนึ่งอีกครั้ง
ตุบ!
ซุนหลี่ที่เหลือลมหายใจสุดท้าย กลิ้งลงไปกองกับพื้น
ไม่มีใครเข้าไปพยุงเขา
ซุนหลี่กลิ้งไปไกลหลายสิบเมตร ก่อนจะกลิ้งลงไปตามทางลาดเขาอย่างเต็มใจ
ราชันสวรรค์ฮั่วกับอิ่งเก้าสบตากันอีกครั้ง ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ตามไป
ทั้งคู่ไม่อยากช่วยพยุงซุนหลี่ ได้แต่มองเขากลิ้งไปตามทาง
ซุนหลี่กลิ้งไม่เร็ว แต่ตัวเขาเองก็หยุดไม่ได้ ทั้งสองจึงค่อย ๆ ตามอยู่ข้างหลัง ระหว่างนั้นยังต้องคอยหลบทางที่ซุนหลี่กลิ้งผ่านอย่างระมัดระวัง
ซวยชะมัด!
อิ่งเก้าทนดูต่อไปไม่ไหว จึงยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งศีลธรรมแล้วชี้หน้าตำหนิ
“ฮั่วคนบ้า ต่อให้ไม่ช่วยพยุง อย่างน้อยก็โยนหินไปขวางไว้หน่อยสิ!”
ราชันสวรรค์ฮั่วแค่นเสียงเย็นชาแล้วสวนกลับ
“แล้วทำไมนายไม่ขวางเองล่ะ?”