เมืองหนานเจียง
ริมถนน
“เจ้านายของนายหายตัวไปสองวันแล้ว”
ท่านสองอิ่งสวมเสื้อขนเป็ด กินไอศกรีมแท่งท่ามกลางอากาศร้อน 40 องศา
“ร่างหลักของเจ้านายผมยังอยู่ในหอคอยนิรันดร์ครับ”
จ้าวเฉียนแก้ให้ถูกต้อง
“ส่วนตอนนี้ตัวจริงอยู่ที่ไหน...บอกยาก นายติดต่อท่านสี่ได้ไหม?”
“ไม่ได้หรอก”
อิ่งสองส่ายหน้า แล้วย้อนถาม
“ว่างมากหรือไงถึงได้ติดต่อท่านสี่ คิดว่าเงินเหลือใช้มากนักหรือ?”
จ้าวเฉียน:.......
สำหรับคนปกติแล้ว ดูเหมือนว่าการติดต่อกับอสูรให้น้อยหน่อยถึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
ยิ่งไปกว่านั้น อสูรหายตัวไปก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
หมอนั่นไปถึงไหนก็สร้างความเดือดร้อนที่นั่น
มีแต่อสูรที่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น ใครจะไปสร้างความเดือดร้อนให้อสูรได้กัน?
จ้าวเฉียนขมวดคิ้วจนใบหน้าเบี้ยว ก่อนถอนหายใจ
“ฉันมีวิธีแล้ว!”
ท่านสองอิ่งที่นั่งยอง ๆ อยู่ริมถนนพลันกระโดดขึ้นมา พูดอย่างกระตือรือร้น
“ถึงเจ้านายของนายจะซ่อนตัว แต่จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ใช้พลังมากนัก ไม่อย่างนั้นเมืองหนานเจียงคงหายไปนานแล้ว!”
“แล้วไง?”
จ้าวเฉียนจำต้องยอมรับว่า การมีแต่เพื่อนร่วมทีมบ้าบออยู่ข้างกายทำให้หงุดหงิดจริง ๆ
ไม่มีใครให้ปรึกษาสักคน
ลองคิดดูให้ดี แม้ตอนนี้มนุษยชาติจะแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ยังตึงมืออยู่ดี
ฮั่วน้อยไปที่วังวนสุญญากาศขนาดยักษ์ ส่วนราชันสวรรค์ฮั่วผู้เฒ่ากำลังตะลอนไปทั่วห้วงลึกกับอิ่งเก้า แม้แต่ซุนหลี่ก็ไปด้วย