สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบ
คำถามของเด็กน้อยทำเอาเย่ไป๋ถึงกับไม่รู้จะตอบอย่างไรอยู่พักหนึ่ง...
คนฉลาดทางอารมณ์: เย่ไป๋เองก็ไม่รู้
คนไม่ฉลาดทางอารมณ์: มีเหตุผลที่พูดยาก
“เอ่อ...”
เย่ไป๋มองไปทางอู๋เหิน เปิดโหมดต่อสายขอความช่วยเหลือนอกสนาม!
ถ้ามีคนให้ช่วยแล้วไม่เรียกใช้ ฟ้าดินย่อมไม่อาจให้อภัย!
อู๋เหินยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า “ลองเดาที่มาของเขาดูก่อนสิ”
เย่ไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยายามเค้นสมองจนได้ข้อสรุปหนึ่งออกมา
“เป็นไปได้ไหมว่าเขาคือจิตสำนึกของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด? พอเติบโตจนแข็งแกร่งขึ้น ก็จะทำลายผนึกของหอคอยนิรันดร์ แล้วกวาดล้างทุกสิ่ง...”
หากเป็นแบบนั้น เย่ไป๋ก็ต้องเผชิญกับทางเลือกชวนจำเจ จะฆ่าเด็กน้อยเพื่อหยุดยั้งการทำลายล้างโลก หรือใจอ่อนช่วยเด็กเอาไว้ แล้วปล่อยให้ผู้คนจำนวนมากต้องตาย...
เนื้อเรื่องชักจะเหลวไหลขึ้นทุกที
“ช่วงนี้นายไปอ่านนิยายเหลวไหลอะไรมาอีกล่ะ?”
อู๋เหินส่ายหน้าเบา ๆ ด้วยสีหน้าผิดหวังในตัวคนอย่างที่สุด
“นิสัยเหมือนเสี่ยวจิ่วไม่มีผิด”
เย่ไป๋: ......
ถ้าเป็นคนอื่นพูด เย่ไป๋คงซัดอีกฝ่ายไปสักสองหมัดแล้ว
กล้าพูดกับเมิ่งยีน จอมพลังแห่งมนุษยชาติแบบนี้ ไม่รู้จักเคารพกันบ้างหรือไง?!