ท่านสองอิ่งพูดจบ อิ่งสามก็แค่ขานรับว่า “อ้อ” แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เท้าข้างที่อิ่งสองก้าวออกไป จะวางลงก็ไม่ใช่ จะชักกลับมาก็ไม่เชิง
ท่านสองอิ่งลองถามหยั่งเชิง
“พี่สาม ฉันจะหนีออกจากบ้านแล้วนะ ไม่ห้ามกันหน่อยหรือ?”
อิ่งสามตอบตามตรง “ไม่ห้าม”
ท่านสองอิ่ง:......
“ห้ามกันหน่อยสิ! เผื่อห้ามสำเร็จขึ้นมาล่ะ!”
ดูออกเลยว่าท่านสองอิ่งชอบบ้านหลังนี้จริง ๆ ถึงขั้นไม่ค่อยอยากหนีออกจากบ้านแล้ว
อิ่งสามส่ายหน้า
ไม่ห้าม
เขาเป็นคนซื่อตรง บอกว่าไม่ห้ามก็ไม่ห้าม
“งั้นฉันไปจริงแล้วนะ!”
“ฉันไปจริง ๆ แล้วนะ!”
“จิ่วเย่ ฉันขอแจ้งว่าอิ่งสองกำลังจะหนีออกจากบ้าน!”
“......”
อิ่งสองตะโกนจนคอแทบแตก ก็ไม่มีใครสนใจเขา
ตอนที่อิ่งสองกัดฟัน เตรียมก้าวออกไปเป็นก้าวแรกของการหนีออกจากบ้าน อิ่งสามก็เอ่ยขึ้นว่า
“พ่อเจ้าเป็นใคร?”
อิ่งสองตอบอย่างเต็มภาคภูมิ
“เทพมารใหญ่!”
อิ่งสามขมวดคิ้ว นึกถึงฝีมือของเทพมารใหญ่คนปัจจุบันแล้วพึมพำว่า
“ไอ้ขยะนั่นน่ะหรือ? เป็นไปไม่ได้...”
เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด อิ่งสามจึงถามอีกครั้ง
“แน่ใจนะว่าพ่อเจ้าเป็นเทพมารใหญ่ ไม่ใช่เทพมารองค์ที่ห้า?”
อิ่งสองตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
“แน่นอนสิ พ่อฉันเป็นเทพมารใหญ่ได้ดีอยู่แล้ว จะไปเป็นเทพมารองค์ที่ห้าทำไม?”
มีเหตุมีผล ชวนให้เชื่อถือ
อิ่งสามพยักหน้า
“งั้นฉันก็วางใจแล้ว”
“วางใจเรื่องอะไร?”
อิ่งสองถามอย่างระแวดระวัง
“พี่สาม ถามฉันเรื่องพวกนี้ทำไม หรือเตรียมจะไปลองดีกับพ่อฉัน? พ่อฉันฝีมือไม่เบานะ ไม่งั้นนายไปฆ่าท่านดีไหม?”