วาสนาบรรจบ วาสนาดับ เหตุและผลหมุนเวียนเป็นวัฏจักร
วนเวียนไปมา สุดท้ายก็กลับมายังจุดเริ่มต้นเดิม
เมื่อนักพรตหายตัวไป เย่ไป๋ก็เงียบงัน ทั้งพื้นที่ตกอยู่ในความสงัด
เจ้าหมาขาวคิดว่าตัวเองควรพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
ในแง่หนึ่ง ไม่ว่าเย่ไป๋จะเลือกอย่างไร ก็ไม่ส่งผลต่อบทสรุปสุดท้าย
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ก่อนหน้านี้เซียวเหยาบอกเย่ไป๋ว่า: นายเลือกได้
ถอยกลับไปอีกก้าว เย่ไป๋สามารถอยู่ในโลกเบื้องล่างนี้ได้
ความแค้นระหว่างโลกนี้กับโลกเบื้องบนจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา
เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดไม่มีทางมาหาเรื่องจอมพลังมนุษยชาติด้วยตัวเอง
ต้นกำเนิดของโลกเบื้องบนอยากทำอยู่หรอก แต่ประเด็นคือมันไม่มีความสามารถพอ
ส่วนเรื่องสังหารเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด...เอาเข้าจริง เย่ไป๋ช่วยอะไรได้ไม่มาก
มีเมิ่งยีน อู๋เหิน และเซียวเหยาอยู่ ต่อให้ทั้งสามไม่เคยรวมตัวกันอย่างแท้จริงก็ตาม
ทั้งสามก็ยังสานต่อแผนการหนึ่งมาเนิ่นนานถึง 100 ปี
ส่วนที่น่ากลัวที่สุดและหาได้ยากที่สุดของแผนนี้คือ ต่อให้นำอสูรไป ก็ไม่กระทบต่อความสำเร็จของแผน
มีอสูรก็ดี ไม่มีอสูรก็ไม่ได้ส่งผลมากนัก
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ต่อให้เย่ไป๋ไม่กลับไป เขาก็ไม่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดมากเกินไป
เพราะไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไม่ งานเลี้ยงก็ต้องเริ่มขึ้นอยู่ดี
ความแค้นระหว่างโลกเบื้องบนกับโลกนี้ จำเป็นต้องมีข้อยุติ
ก้าวไปข้างหน้าอีกขั้น เย่ไป๋ก็เลือกกลับไปแบกรับหน้าที่ของจอมพลังมนุษยชาติได้เช่นกัน