หอจักรวาลสรรพสิ่งสองแห่งงั้นเหรอ?
พอได้ยินคำตอบ เย่ไป๋ก็รู้สึกสมองอื้ออึงว่างเปล่าไปหมด คิดอะไรไม่ออก
ราคานี้แพงเกินไปแล้ว!
ไม่งั้นฆ่าฉันเลยยังจะดีกว่า...
ให้เย่ไป๋ควักเงินสร้างหอคอยหนึ่งแห่ง เท่ากับต้องจ่ายหอจักรวาลสรรพสิ่งถึงสองแห่ง
ทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก!
เพราะรู้ดีว่าเย่ไป๋คิดอย่างไร ปรมาจารย์ยัยทึ่มถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้
เรื่องไหนที่ทำให้อสูรเสียเปรียบได้
เธอก็ต้องช่วยเชียร์เต็มที่!
“เอ่อ... ทำแบบฉบับประหยัดได้ไหม?”
เย่ไป๋ลองลดความต้องการลง หวังว่าจะช่วยตัดงบประมาณได้บ้าง
“ชั้นแรกทำให้แข็งแรงหน่อย ส่วนอีกแปดชั้นใช้กระดาษหนังสือพิมพ์แปะหลอก ๆ ไปก็พอ”
ทุกคน:......
ขอเงินจากอสูรนี่ทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก!
แถมปรมาจารย์ยัยทึ่มยังเปิดปากเรียกหอจักรวาลสรรพสิ่งเลยด้วย
คนนี้หนักข้อกว่าอีก!
ปรมาจารย์ยัยทึ่มรู้จักความเป็นมนุษย์ของอสูรดีเกินไปแล้ว!
“เดิมทีฉันก็ออกแบบไว้แบบนี้อยู่แล้ว!”
เย่ไป๋:......
สร้างชั้นเดียวเพื่อสะกดภัยพิบัติทำลายโลก และรองรับจอมพลังแปดรุ่น
เย่ไป๋ต้องควักทรัพย์สินจนเกลี้ยง แถมยังต้องควักหอจักรวาลสรรพสิ่งอีกสองแห่ง!
“ขอฉันตั้งสติแป๊บ...”
เย่ไป๋สูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย
แสงสีทองในทะเลอสูรก็หม่นลงไปหลายส่วน
เห็นได้ชัดว่าแม้แต่แก่นกำเนิดแห่งความโลภก็ยังสะเทือนใจ!
“ถ้าว่างแล้ว ลองถามจางเซียวเหยาดูก็ได้”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มโยนแบบแปลนกับงบประมาณให้เย่ไป๋ แล้วบ่นว่า
“ค่าใช้จ่ายของนายสูงขนาดนี้ เพราะออกแบบมั่วซั่วล้วน ๆ เอาจอมพลังแปดรุ่นไปไว้ชั้นแรก ต้องใช้ทรัพยากรมากเกินไป”
ตามแนวคิดของปรมาจารย์ยัยทึ่ม
ถ้ามนุษยชาติให้จอมพลังแต่ละรุ่นเฝ้าคนละชั้น โครงสร้างของหอคอยทั้งหลังก็จะสมเหตุสมผลขึ้นมาก